پيغام مدير :
امیدوارم مطالب این وبلاگ برای شما دوست عزیز سازنده و مفید باشه
تنها خواهش من اینه که با دادن نظرات مفیدتون منو تو بهتر شدن این وبلاگ راهنمایی کنید .
با تشکر - مدیر وبلاگ

--------------------
كد لينك ما :
براي دريافت جديد ترين عکسها و فيلمها و همچنين جديد ترين موزيک ها اينجا عضو شويد :
اخبار جدید
آموزشی
معرفی و دانلود نرم افزار
موبایل
بازی
سخت افزار
متن باز (Open Source)
شبکه
آموزش فتوشاپ و ترفند های آن
ماهواره
معرفی و دانلود E-Book
برنامه نویسی
FireFox Add-On's
دانلود Icon
درباره فیلتر . . .
Babylon Glossary's
نرم افزارها ، آنتی ویروسها و مسائل امنیتی
ترفندهای رجیستری اینترنت و کامپیوتر
لپ تاپ (Laptop)
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
براي جستجو در همين صفحه وبلاگ واژه كليدي مورد نظرتان را وارد کنيد :

طراحي شده توسط علي کورشفر
www.iroom.ir
www.TakTemp.com
اپل Firmware 3.0.1 آیفون را منتشر ساخت ( اخبار جدید )
به دنبال انتشار گزارشهایی مبنی بر وجود مشکلات امنیتی در سیستم دریافت پیامک آیفون، اپل با بهروزرسانی برنامه داخلی این گوشی اعلام کرد که مشکل مذکور را برطرف کرده است.
حفره امنیتی مربوط به سیستم ارسال و دریافت پیامک در آیفون امکان دسترسی هکرها به گوشی را فراهم میکرد و به یکی از مسائل نگرانکننده کارشناسان امنیتی تبدیل شده بود. شرکت اپل در این خصوص توضیح داد که تنها ۲۴ ساعت پس از دریافت نخستین گزارشها مبنی بر وجود مشکل امنیتی در سیستم دریافت پیامک آیفون، مشکل آن را برطرف کرده است.
در حال حاضر نرمافزار رایگانی روی اینترنت قرار گرفته است که صاحبان گوشی آیفون میتوانند با بارگذاری آن روی گوشی خود، سیستم پیامک را ارتقا داده و این مشکل را از بین ببرند.
شرکت اپل اعلام کرده که این حفره امنیتی تاکنون هیچ مشکلی را برای کاربران ایجاد نکرده و باعث سرقت اطلاعات شخصی هیچ یک از کاربران نشده است.
این حفرهای امکان برقراری تماس، ارسال پیامک، پاک کردن فایلها و … را برای هکرها فراهم میکرد و در اصل، کنترل کامل گوشی را در اختیار هکرها میگذاشت.
منبع خبر: موبنا
لينك ثابت ![]()
نسخه جدید سیستم عامل ubuntu به شماره ورژن 9.04 منتشر شد . ( اخبار جدید )
بنا به به گزارش سایت فاوانیوز نسخه های Desktop به همراه بوت سریعتر و سیستم notification کاملا جدید ارائه شده اند. 
نسخه Server نیز به همراه eucalyptus برای استفاده از قابلیت های cloud computing و بسته های بهینه سازی شده سرویس دهنده پست الکترونیکی بر اساس postfix و dovecot می باشند.
همچنین netbook remix نیز یک رابط کاربری سهل الاستفاده برای استفاده بر روی صفحات نمایشگر کوچک و netbookها فراهم می آورد.
منبع خبر: فاوا نیوز
جایگزینی Android با Windows در نتبوکهای HP ( اخبار جدید )
شرکت HP خبر آزمايش سيستمعامل گوگل موسوم به Android را به عنوان جانشيني براي سيستمعامل Windows روي برخي از انواع نتبوکهاي خود تاييد کرد.
تحليلگران در اين باره اعلام کردند که مهاجرت HP از سيستمعامل Windows به Android به اين شرکت امکان ميدهد تا نتبوکهايي را با قيمت ارزانتر براي شبکههاي بيسيم توليد کند و امکان دسترسي به خدمات اينترنتي نظير Google Docs را براي کاربران فراهم آورد. اما ديگر کارشناسان همچنان در تلاشند تا دريابند که آيا سيستمعامل Android براي انجام چنين اقدامي آماده شده است يا خير.![]()
"آوي گرينگارت"(Avi Greengart) يکي از تحليلگران مرکز تحقيقاتي Current Analysis در اين باره گفت: «در حال حاضر سيستمعامل Android به طور کامل براي تلفنهاي همراه راهاندازي شده است». به گفته او، اين سيستمعامل که سال گذشته وارد بازار شد، به خوبي براي گوشي هوشمند G1 کار ميکند و تاکنون تنها نيمي از بخش UI آن تکميل شده است.
شرکت HP تاکيد کرد که همچنان در حال آزمايش سيستمعامل متنباز Android با هسته مرکزي مبتني بر لينوکس است.
"مارلين سومساک"(Marlene Somsak) سخنگوي شرکت HP در اين باره گفت که هماکنون مهندسان در حال کار کردن روي اين سيستمعامل هستند، اما هنوز تصميم قطعي براي استفاده از اين نرمافزار در نسل جديد نتبوکها گرفته نشده است.
منبع: PC World
نصب و پیکر بندی DHCP در لینوکس - قسمت 1 ( متن باز (Open Source) )
مقدمه
در شبکههای با ساختار کوچک پیکربندی شبکه کامپیوترهای رومیزی به صورت دستی امکان پذیر است اما پیکربندی شبکه سیستمها در ساختار های بزرگتر امری است مشکل و بعضا غیر ممکن. حتی در شبکههای کوچک، پیکربندی سیستمها با هر تغییراتی، فعالیت کاربران مختل و نارضایتی را در نحوه پشتیبانی بوجودخواهد آورد. در نتیجه راه حل این است که یک سرور فعالیت آدرس دهی شبکه و پیکربندی را بطور اتوماتیک انجام دهد.
پروتکل Bootstrap
این پروتکل (BootP) اولین پروتکل پیکربندی بوده که میتواند کلیه اطلاعات برای پیکربندی TCP/IP یک کلاینت که تقاضای IP نموده را فراهم کند تا براحتی با سرور شبکه و سایر کلاینتها در ارتباط باشد. مکانیزم عملکرد این پروتکل بدین صورت است که یک بسته به نام BootRequest به پورت های UDP شماره ٦٧ همه دستگاههای شبکه ارسال میکند. کلاینت همه اطلاعاتی را که راجع به خودش دارد را در بسته BootRequest قرار میدهد که میتواند فقط آدرس لایه فیزیکی باشد. فقط هنگامی که یک سرور BootP یک بسته روی پورت ٦٧ دریافت میکند، یک بسته BootReply میسازد و داخل آنرا تا آنجایی که بتواند با اطلاعات پیکربندی مورد نیاز کلاینت پر میکند. سپس سرور با استفاده از پورت شماره ٦٨ UDP، بسته را روی شبکه انتشارمی دهد. کلاینت روی پورت ٦٨ منتظر دریافت بسته است. هنگام که یک بسته روی پورت دریافت کرد که حاوی آدرس فیزیکیاش است از اطلاعات داخل بسته برای پیکربندی TCP/IP خود استفاده میکند.
پروتکل DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)
DHCP روی پورتهای مشابه BootP یعنی ٦٧ و ٦٨ کار میکند. DHCP کلیه سرویسهای BootP بعلاوه تعدادی کاربرد مهم دیگر را ارائه میدهد.
یک خاصیت مهم اضافه در DHCP این است که آدرسها میتوانند بصورت پویا به یک سیستم داده شوند.
آدرس IP که با استفاده از دستور ifconfig یا بوسیله BootP، به یک سیستم تخصیص می یابد، به صورت دائم برای آن در نظر گرفته می شود و سیستم دیگری در شبکه نمی تواند آنرا اختیار کند. اما DHCP آدرس را برای یک مدت زمانی مشخص به کلاینت اجاره میدهد و بعد از اتمام دوران اجاره، میتواند آن آدرس را به کلاینتهای دیگر اجاره دهد.
مزیت استفاده از آدرسدهی پویا، استفاده بهینه از تعداد کم آدرس است. آدرسهای بلا استفاده برای استفاده سایر کلاینتها آزاد میشود. آدرس دهی پویا بوسیله DHCP، مانند همه چیزهای دیگر بدون نقص نیست. از آنجاییکه DNS از آدرسهایی که توسط DHCP تخصیص مییابد اطلاعی ندارد در نتیجه
کامپیوترهای خارج از شبکه داخلی نمیتوانند سیستمی را که از طریق DHCP، آدرس دریافت کرده را پیدا کنند در نتیجه این سیستم نمیتواند به سایر سیستمهای راه دور سرویس ارائه دهد. این یک نقص است ولی باعث اختلال در شبکه نمیشود.
از آنجاییکه اولا فقط سرورها باید به سایر سیستمها سرویس ارائه دهند، میتوان پیکر بندی شبکه آنها را بصورت دستی تنظیم نمود. دوما اینکه تعداد سرورها نسبت به مجموع تعداد سیستمها کمتر است. در نتیجه هزینه و حجم پیکربندی سرورها به نسبت کمتر است. پس نتیجه میگیریم که سیستمهای رومیزی نامزدهای خوبی برای پیکربندی توسط DHCP هستند. اما تکنیکهایی برای انطباق آدرسهای DHCP و DNS با استفاده از Dynamic DNS (DDNS) وجود دارد که برای توضیحات بیشتر به مقالات DNS مراجعه شود
Reverse Address Resolution Protocol (RARP)
همانگونه که از جمله استنباط می گردد، این پروتکل برعکس ARP می باشد. بجای سؤال کردن آدرس اترنت در پاسخ به آدرسهای IP، این پروتکل آدرس اترنت را در شبکه انتشار می دهد و آدرسIP را درخواست میکند. یک سرور RARP از فایل /etc/ethernets برای نگاشت آدرسهای اترنت به آدرسهای IP، استفاده میکند.
نصب DHCP Server
اکثر توزیعهای Linux، DHCP را در مراحل اولیه نصب در صورت درخواست کاربر، برروی سیستم نصب میکنند. اگر لینوکس مورد نظر شما حاوی سرویس DHCP نبود یا یک نسخه جدیدتر از نسخهای که به همراه سیستمتان است میخواهید، در هر دو صورت میتوانید سورس DHCP را از سایت www.isc.org دانلود کنید و آنرا کامپایل کنید.
dhcpd با هسته لینوکس ٢.٤ به بالا به خوبی کار میکند اما اگر لینوکس مورد استفاده هسته قدیمی دارد امکان دارد مشکلاتی بوجود آید که یکی از آنها مشکل سرویسدهی به کلاینتهای ویندوزی است. پس ترجیحاً از نسخههای بالاتر DHCP و کرنلهای جدیدتر استفاده کنید.
ادامه قسمت اول در ادامه مطلب . . .
چگونه هسته لینوکس خود را پیکربندی و کامپایل نماییم؟ - قسمت چهارم ( متن باز (Open Source) )
در مرحله بعدی به مبحث شیرین USB می رسیم. در قدم نخست Support for USB و USB device filesystem را فعال نمایید. سپس با توجه به نوع سخت افزاری که دارید، یکی از گزینه های EHCI، OHCI یا UHCI را فعال کنید (در صورتی که نمی دانید تراشه کنترل کننده USB شما در کدام گروه قرار دارد، از دستور lspci -v استفاده نمایید.) در صورتی که ابزارهای صوتی یا بلندگوی USB دارید، گزینه USB Audio support را فعال کنید. در صورتی که مودم شما USB است، گزینه USB Modem را فعال کنید. درصورتی که چاپگر USB دارید، گزینه USB Printer را فعال نمایید.
در صورتی که از دیسک های همراه USB یا دوربین دیجیتال دارید، گزینه USB Mass Storage support را فعال نمایید. در صورتی که کیبورد و ماوس USB دارید، گزینه USB Human Interface Device را فعال نمایید.
برخی دیگر از ابزارهای گرافیکی، شبکه، ویدئو و... نیز پشتیبانی می شوند که در صورتی که آنها را در سیستم خود دارید، گزینه مربوط به آنها را نیز می توانید فعال کنید. در صورتی که در حال حاضر هیچ ابزار USB ندارید، می توانید از این مرحله عبور نمایید.
در مرحله بعدی باید پشتیبانی از فایل سیستم های مختلف را فعال نمایید. در بخش File systems گزینه های Second extended fs support (برای پشتیبانی از ext2)، سپس Ext3 journaling file system support، به همراه Ext3 extended attributes، سپس ReiserFS support، سپس Quota Support (در صورتی که مایل هستید فضای دیسک مصرفی هر کاربر را محدود نمایید – مانند شبکه ها و سرویس دهنده های عمومی) و در آخر Kernel automounter version 4 support را فعال کنید. برای پشتیبانی از فایل سیستم های CD/DVD، در بخش CD-ROM/DVD filesystems، گزینه های ISO 9660 و Microsoft Joliet و UDF را فعال نمایید. برای پشتیبانی از پارتیشن های DOS/Fat32 و NTFS، گزینه های مربوطه را در بخش DOS/FAT/NT filesystems فعال کنید.
سپس در قسمت Pseudo filesystems گزینه های proc filesystem support، dev/pts filesystem for unix98 و virtual memory filesystem support را فعال کنید. (این گزینه را فراموش نکنید!) در صورتی که سیستم شما در محیط شبکه قرار دارد و مایل هستید تا به درایوهای شبکه به اشتراک گذاشته شده در سیستم های ویندوز و یا سرویس دهنده های لینوکس دسترسی پیدا کنید، گزینه های NFS filesystem support، NFS server support و SMB filesystem support را فعال نمایید. (گزینه NFS Server را در صورتی فعال نمایید که می خواهید از سیستم خود بعنوان یک سرویس دهنده NFS استفاده کنید).
قدم پنجم: ذخیره تغییرات و خروج
در این مرحله تنظیمات هسته به پایان رسیده و اکنون باید از برنامه های رابط خارج شوید. هنگام خروج از شما درخواست خواهد شد تا تغییرات را ذخیره نمایید. حتما این کار را انجام دهید و اگرنه هر چه را که تاکنون رشته اید، پنبه خواهید کرد!
قدم ششم: کامپایل کردن هسته
در این مرحله باید کد منبع هسته را که اکنون تنظیم و آماده شده است، کامپایل نمایید تا به کدهای اجرایی قابل استفاده برای سیستم تبدیل شوند. برای انجام این کار، دستورات زیر را انجام دهید:
# cd /usr/src/linux
# make bzImage && make modules && make modules_install
در صورتی که از یکی از توزیع های مبتنی بر دبیان استفاده می کنید (مانند دبیان، لیبرانت،蚩ناپیکس، Mepis و...) به سادگی خواهید توانست با وارد کردن دستور زیر بجای دستورات بالا، یک بسته دبیان حاوی هسته جدید و ماژول های مربوطه ایجاد نموده و آنرا برای استفاده های آتی نیز نگهداری نمایید و در صورتی که نیاز پیدا کردید تا سیستم را مجددا نصب نمایید، تنها همین بسته را برای ارتقاء به هسته جدید نصب خواهید کرد (چه خوب!):
# cd /usr/src/linux
# make-kpkg kernel_image modules_image
مدت زمان لازم جهت عملیات کامپایل هسته کاملا بستگی به قدرت سیستم شما و گزینه های انتخاب شده دارد.
در سیستم من که یک اتلون تاندربرد 1333 مگاهرتزی است، این عملیات حدود ۸ الی ۹ دقیقه طول می کشد. در سیستم های قدیمی ممکن است این عملیات ساعتها به طول انجامد. بنابراین کافی است که کمی حوصله به خرج دهید. تصویر زیر هسته را هنگام کامپایل شدن نشان میدهد:

چگونه هسته لینوکس خود را پیکربندی و کامپایل نماییم؟ - قسمت سوم ( متن باز (Open Source) )
شروع میکنیم
یکی از رابطهای مورد نظر خود را با دستوراتی که شرح داده شد، اجرا کنید و مراحل تنظیم هسته را قدم به قدم پیش ببرید. میتوانید به بخش هایی که در این مقاله توضیح داده نشده اند توجه نکنید و از آنها عبور کنید. در صورتی که کنجکاو هستید، میتوانید از Help این برنامه ها استفاده نمایید که بسیاری از مواقع نکات مبهم را روشن میکنند.
قدم اول: پردازنده کامپیوتر
نخستین تنظیمی که باید انجام دهید، تعیین نوع پردازنده سیستم است. این کار کدهای ایجاد شده را برای پردازنده شما بهینه کرده و در سرعت هسته تاثیر خواهد گذاشت. بنابراین در بخش Processor type and features پردازنده خود را انتخاب کرده (البته معمولا سیستم بطور خودکار آنرا برای شما انتخاب کرده است) و سپس گزینه Symmetric multi-processing support را غیر فعال نمایید. (البته در صورتی که کامپیوتر شما بیش از یک پردازنده دارد آنرا فعال باقی بگذارید) فعال باقی گذاشتن این گزینه در سیستم های تک پردازنده ای باعث کاهش سرعت خواهد شد. در صورتی که هسته را برای یک سیستم اداری و میزکار یا سیستم خانگی پیکربندی میکنید، گزینه Preemptive Kernel را نیز فعال نمایید که پاسخ های سیستم در هنگامی که سیستم زیر بار است سریعتر شود. تنظیمات پردازنده سیستم در این بخش به پایان می رسد.
قدم دوم: مدیریت توان
این گزینه ها امکان خاموش شدن خودکار سیستم، بکارگیری باطری، سیاست های حفاظت انرژی و... را فراهم می سازد. در شاخه اصلی، امکان فعال کردن کلی این قابلیت (Power Management Support) و قابلیتهای ذخیره در دیسک (Suspend-to-disk) وجود دارد. (برای فعال شدن قابلیت مورد نظرتان بصورت کد درونی کلید Y و برای کامپایل آن بصورت ماژول کلید M را فشار دهید). سپس در بخش ACPI میتوانید گزینه های مورد نظرتان را فعال نمایید. من گزینه اصلی ACPI Support و گزینه Button را برای خاموش شدن خودکار سیستم انتخاب نمایید. در صورتی که هسته یک کامپیوتر کیفی را پیکربندی میکنید، علاوه بر این گزینه ها، گزینه های AC Adapter، Battery و Processor را نیز فعال نمایید. در صورتی که کامپیوتر شما از نوع ASUS یا Toshiba است، گزینه هایی نیز برای آن وجود دارد که می توانید آنرا نیز فعال کنید. گزینه بعدی APM است که توصیه می شود برای کامپیوترهای کیفی آنرا فعال نمایید.
قدم سوم: گذرگاه های عمومی در این بخش باید گذرگاه های PCI، ISA و PCMCIA را فعال نمایید. به این منظور گزینه های PCI Support، PCD device name database، ISA Support ( در صورتی ISA را فعال نمایید که برد اصلی شما دارای آن باشد) برای پشتیبانی از PCMCIA، بخش Support for hot-pluggable devices را فعال نموده در زیر آن بخش های مربوط به PCMCIA/CardBus support را فعال نمایید. (PCMCIA تنها برای کامپیوترهای کیفی لازم است).
قدم چهارم:
راه اندازهای دستگاه ها همانطور که از عنوان این بخش پیداست، در این بخش باید راه اندازهای ابزارهای مختلف را فعال نمایید. نخستین گزینه ای که باید آنرا فعال نمایید، درگاه موازی یا Parallel port support است. در این قسمت بخش های PC-style hardware و IEEE 1284 transfer modes را (برای حالت های انتقال داده EPP و ECP) فعال نمایید.
قسمت بعدی که باید آنرا تنظیم نمایید، بخش Block Devices است که باید در آن گزینه های Normal floppy disk support و Loopback device support را فعال نمایید. در صورت نیاز گزینه های RAM disk support و Initial RAM disk support را هم می توانید انتخاب کنید.
بخش بعدی تنظیمات مربوط به درایوهای مختلف و دیسک های سخت می باشد. در بخش ATA/ATAPI/MFM/RLL support گزینه های Include IDE/ATA-2 Disk support، Use multi-mode by default، Include IDE/ATAPI CD-ROM، گزینه SCSI emulation support (در صورتی که یک CD-Writer دارید الزامی است) generic/default IDE chipset support و سپس گزینه PCI IDE chipset support را فعال نمایید. در بخش PCI IDE chipset support گزینه های Sharing PCI IDE interrupts support، Generic PCI bus-master DMA support، Use PCI DMA by default when available و در نهایت نوع تراشه کنترل کننده IDE روی برد اصلیتان را تعیین کنید. مثلا من برای برد اصلی خودم که دارای تراشه سری VIA KT133 است، گزینه VIA82CXXX را انتخاب میکنم.
قسمت بعدی در این قدم SCSI device support است که باید در آن گزینه های legacy /proc/scsi support، SCSI disk support، SCSI CD-ROM support، SCSI generic support، Probe all LUNs on each SCSI device را فعال نمایید. در صورتی که کارت اسکازی خاصی بر روی سیستمتان نصب شده است، راه انداز آنرا از بخش SCSI low level drivers فعال نمایید.
در مرحله بعد باید پشتیبانی از شبکه (Networking Support) و پروتکل های مختلف را فعال نمایید. فعال کردن این بخش حتما به این معنی نیست که باید شبکه یا کارت شبکه داشته باشید. بخش هایی از آن حتی برای اتصال Dialup به اینترنت نیز لازم است. در این بخش گزینه های Dummy net driver support، PPP، PPP support for async serial ports، PPP support for sync tty ports، PPP deflate compression و PPP BSD Compress compression را فعال نمایید. در صورتی که یک کارت شبکه در کامپیوترتان نصب شده و مایل هستید تا راه انداز آنرا نیز فعال نمایید، نام/تراشه آنرا می توانید در یکی از دسته های Ethernet 10 or 100Mbit، Ethernet 1000 Mbit و Ethernet 10000 Mbit پیدا کنید. مثلا من برای فعال کردن کارت Realtek خود روی گزینه Ethernet 10 or 100 Mbit کلیک کرده و سپس با فعال کردن گزینه EISA, VLB, PCI and on board controllers راه انداز کارت مربوطه را فعال می کنم.
در مرحله بعدی باید راه اندازهای دستگاه های ورودی مانند ماوس، Gamepad و... را فعال کنید. بنابراین در بخش Input device support، گزینه های Gameport support، Serial port line discipline، Mice و بخش های زیر آن یعنی PS/2 و Serial و قسمت Misc بخش PC Speaker support را فعال کنید. در صورتی که دسته بازی دارید گزینه های joystick interface و joysticks را نیز فعال کنید.
پس از اتمام بخش Input device support، باید بخش Character devices را فعال کنید. در این بخش گزینه های Unix98 PTY support، Parallel printer support، /dev/agpgart support و تراشه AGP برد مادر، Direct Rendering Manager و تراشه مربوطه (اگر هیچیک نبود تنها همان گزینه Direct Rendering Manager را نگه دارید) را فعال نمایید. سپس در بخش Serial drivers باید گزینه های 8250/16550 and compatible serial support و 8250/16550 device discovery via ACPI namespace را فعال کنید.
در مرحله بعدی باید گزینه های Graphics support را که راه اندازهای گرافیکی هسته می باشد را تنظیم کنید. در این بخش گزینه های Support for frame buffer devices و سپس تراشه کارت گرافیکی خود را فعال نمایید.
پس از این مرحله نوبت به کارت صوتی می رسد. در بخش Sound گزینه Sound card support را فعال کرده و سپس در قسمت Advanced Linux Sound Architecture گزینه های Sequencer support، OSS API emulation، OSS Mixer API، OSS PCM API و OSS Sequencer API را فعال نمایید. (راه انداز صوتی پیش گزیده در هسته های سری 2.6 از OSS به ALSA تغییر کرده است و گزینه های OSS Emulation جهت سازگاری با برنامه هایی است که از این راه نداز استفاده می کرده اند.) سپس در بخش Generic device قسمت Generic MPU-401 UART driver را فعال کنید. برای فعال شدن راه انداز کارت صوتی تان، در قسمت PCI Devices نام/تراشه آنرا فعال کنید. (در صورتی که این بخش را فعال کردید و پس از اتمام، کامپایل و نصب هسته صدای شما کار نکرد، تنظیمات Mixer را با برنامه ای مانند kmix بررسی نمایید. معمولا صداها در حالت Mutt قرار میگیرند) .
مدیریت راهدور سیستمهای لینوکس در حالت متنی ( متن باز (Open Source) )
هر مدیر سیستمی که عهدهدار اداره دو یا چند سرویسدهنده شبکه است، نیاز به اداره کردن آنها از راه دور دارد. وجود چنین امکانی امکان فراهم کردن یک مدیریت تمرکزیافتهتر را فراهم میسازد.
سیستمعامل لینوکس ابزارهای مدیریت سیستم بسیار کارآمدی را فراهم کرده است به نحوی که میتوانید مانیتور و صفحهکلید را از روی تمامی سرویسدهندههای خود حذف نموده و تنها کیس سیستم را در اتاق سرویسدهندهها قرار دهید که این به نوبه خود امنیت سیستمها را در مقابل حملات محلی نیز افزایش خواهد داد. با استفاده از این ابزارها شما به هیچ وجه احساس نخواهید کرد که در پشت کنسول سرویسدهنده مورد نظر قرار ندارید.
ابزارهای مدیریت راه دور نه تنها برای اداره سرویسدهندهها مناسب هستند، بلکه برای تنظیم و پیکربندی ایستگاههای کاری موجود روی شبکه نیز ابزارهای بسیار سودمندی به شمار میروند.
تصور کنید هنگامی که نیاز دارید تا تنظیمی را روی یک ایستگاه کاری شبکه خود انجام دهید در حالی که سرتان بسیار شلوغ است و اصلا مایل نیستید که از پشت میزتان تکان بخورید و چند طبقه بالا و پایین حرکت کنید. به سرعت میتوانید وارد ایستگاه کاری مورد نظر شده و تنظیمات لازم را انجام دهید. بدون اینکه حتی ۱ متر از جای خود حرکت کرده باشید.
برای اداره سیستم در حالت متنی، ابزارهای متفاوتی مانند telnet، rsh و ssh وجود دارند. به هیچ وجه توصیه نمیکنیم که از rsh یا telnet برای مدیریت راهدور سیستمهای خود استفاده نمایید. زیرا ارتباطات این دو ابزار در مقابل حملات حفاظت شده نیستند. در صورتی که یک نرمافزار sniffer در شبکه شما جاسازی شده باشد، حمله کننده قادر خواهد بود تمامی کلمات عبور شما را کشف نماید. SSH از پروتکل SSL جهت رمزنگاری اطلاعات ارسال/دریافتی شما استفاده میکند. علاوه بر SSL، از امضاهای دیجیتالی نیز برای امنیت بیشتر استفاده میشود.
متن کامل مقاله در ادامه مطلب . . .
چگونه هسته لینوکس خود را پیکربندی و کامپایل نماییم؟ - قسمت دوم ( متن باز (Open Source) )
تنظیم و پیکربندی هسته
پیکربندی هسته را میتوانید با استفاده از سه رابط کاربری متفاوت انجام دهید. دوتا از این رابطها گرافیکی و بسیار شبیه به هم هستند و رابط سوم متنی است. البته اصول کاری با تمامی این رابطها یکسان است. این رابطها با دستورات زیر اجرا خواهند شد:
# cd /usr/src/linux
# make xconfig (graphical)
# make gconfig (graphical)
# make menuconfig (text based)
شما میتوانید همه آنها را آزمایش کنید و با هرکدام که راحت تر بودید کار کنید. من شخصا اکثرا از گزینه xconfig و در سیستم های متنی (مانند سرویس دهنده ها یا دستگاه های راه دور) از menuconfig استفاده می کنم. تصاویر زیر این رابط ها را نمایش می دهد.
Make Xconfig
Make Menuconfig
Make Gconfig
ین رابط ها همگی دارای لیستی از بخش های مختلف هسته هستند که تنظیمات آنرا باید انجام دهید. اکنون بخش های اصلی این تنظیمات را که برای یک کامپیوتر معمولی ضروری است، بررسی می کنیم. اگر بخواهیم تمامی بخش ها را بررسی کنیم، این مقاله تبدیل به یک کتاب می شود!
مسئله این است: ماژول یا کد درونی؟
قبل از شروع به تشریح بخش های تنظیم هسته، مایل هستم تا نکته ای را تشریح کنم. بخش های مختلفی را که برای هسته خودتان فعال می کنید (مانند انواع راه اندازها، تراشه های مختلف و...) به دو صورت می توانند در هسته بکار گرفته شوند:
۱) درون کد هسته کامپایل شوند
۲) بصورت یک ماژول جدای از هسته ولی قابل بارگذاری در هسته کامپایل شوند
این دو حالت چه مزایا و چه تفاوتی دارند؟ در صورتی که راه اندازی درون کد هسته کامپایل شود، اولا نیازی نیست تا در هربار بوت مجددا بارگذاری شود و دسترسی به آن نیز سریعتر خواهد بود. ولی اگر آنرا بصورت یک ماژول جداگانه کامپایل نمایید، باید در هربار بوت بارگذاری شود (البته این بارگذاری خودکار انجام خواهد شد) و دسترسی به آن کمی کندتر از دسترسی به صورت درونی است. مزیت آن چیست؟ اگر شما سخت افزاری را پس از کامپایل کردن هسته از کامپیوترتان جدا کنید، کد درونی همچنان فعال بوده و ممکن است سبب شود تا هسته در فشار نبود آن سختافزار کار کند، ولی در حالت ماژول، شما به سادگی قادر خواهید بود تا ماژول را از حالت بارگذاری خارج نمایید.
تصمیم اینکه چه بخشی را بصورت ماژول کامپایل کنید و چه بخشی را بصورت کد درونی، به عهده خودتان میگذارم.
(با شرکت در نظر خواهی من رو در بهتر شدن هر چه بیشتر محتوای این وبلاگ یاری کنید.)
گزارش انتشار دومین نسخه Alpha از توزیع openSUSE 11.1 ( متن باز (Open Source) )
دومین نسخه Alpha از توزیع openSUSE 11.1،که بصورت imageهای DVD قابل نصب میباشد،منتشر شد.این نسخه قابل نصب و راهاندازی است،اما باید سریعا گزینه صحیح را برای راهاندازی(Boot)انتخاب کنید.با توجه به یک نقطه ضعف در سیستم،گزینه پیشفرض برای راهاندازی،Failsafe خواهد بود.لطفا مطمئن شوید که گزینهopenSUSE 10.0.42 – 2.6.26-14 را برای سیستمهای x86_64 انتخاب میکنید و همواره گزینه نصب مبتنی بر image را قبل از نصب،غیرفعال کردهاید.هماکنون این نسخه حاوی LiveCD نخواهد بود،اما در هفته آینده،در نسخه alpha 2 plus،این امکان افزوده میشود.دریافت:
openSUSE-11.1-Alpha2-DVD-i386.iso (4,190MB),
openSUSE-11.1-Alpha2-DVD-x86_64.iso (4,300MB)
توضیحات تکمیلی در سایت اصلی
چگونه هسته لینوکس خود را پیکربندی و کامپایل نماییم؟ - قسمت اول ( متن باز (Open Source) )
به جرات میتوان گفت که یکی از جالب ترین و شگفت انگیزترین بخش های سیستم عامل لینوکس، هسته آن است. هر کاربر کنجکاوی پس از مدتی کار کردن با این سیستم عامل دوست دارد تا با هسته نیز کلنجار رود. اینکه شما بتوانید یکی از اصلی ترین بخش های سیستم عامل خودتان را بنا به میل و نیازتان تنظیم کنید بسیار هیجان انگیز است. تاکنون راهنماهای فارسی متعددی در مورد چگونگی کامپایل کردن هسته لینوکس به فارسی نوشته شده است، ولی چیزی که بسیاری از کاربران کم تجربه تر علاوه بر آن نیاز دارند، این است که بدانند قبل از کامپایل، چگونه و با چه قدم هایی باید هسته سیستم خود را پیکربندی و تنظیم کنند.
به چه چیزی نیاز دارید؟
برای پیکربندی و کامپایل هسته، چیز زیادی لازم نیست:
۱) کدمنبع کامل هسته
۲) اطلاعات کامل در مورد انواع سخت افزارهای نصب شده در سیستم
۳) نرم افزارهای توسعه مانند کامپایلر GCC، Make و...
۴) زمان و دقت کافی
دریافت کد منبع هسته
کد منبع کامل هسته سیستم عامل لینوکس را همواره می توانید از آرشیو آن واقع در آدرس http://www.kernel.org دریافت نمایید. نسخه های متعددی از هسته برای دانلود موجود می باشد. شما همیشه آخرین نسخه پایدار را دریافت نمایید. کد منبع را به دو صورت می توانید دریافت کنید. وصله (patch) و کد منبع کامل (Full). این دو چه تفاوتی باهم دارند؟ کد منبع کامل حدود ۴۰ مگابایت حجم دارد. وصله کد منبع حدود ۲-۳ مگابایت حجم دارد. در صورتی که هیچ کد منبع کاملی از سری مورد نظرتان که آنرا برای نصب روی سیستم در نظر گرفته اید ندارید (مانند سری 2.6 که موضوع این مقاله است) باید کد منبع کامل را دریافت نمایید. ولی اگر کد منبع کامل نسخه های کمی قبل تر (مثلا نسخه پایدار فعلی 2.6.3 است، ولی شما کدهای منبع 2.6.2 را دارید) را دارید و مایلید تا آخرین نسخه را روی سیستم تان نصب کنید، لازم نیست تا کل کد های منبع را مجددا دریافت و نصب نمایید. در این موارد وصله نسخه مورد نظر را دریافت و بر روی نسخه قدیمی تر اعمال می کنید. جلوتر این مطلب را بیشتر توضیح خواهم داد.
اطلاعات کامل در مورد سخت افزارهای نصب شده
اگر این اطلاعات را نداشته باشید، عملا قادر نخواهید بود هسته خود را به درستی تنظیم کنید و هسته هنگام کارکرد با مشکل مواجه خواهد شد. بنابراین، کافی است که اطلاعات تمامی سخت افزارهای نصب شده مانند تراشه های برد مادر، درایوهای مختلف، کارت گرافیک، کارت صوتی، مودم و... را از دفترچه های موجود تهیه نمایید و یا از اشخاص وارد دقیقا سوال کنید. (مثلا تنها دانستن مدل برد مادر به شما کمکی نخواهد کرد و حتما باید بدانید دارای چه چیپ ستی است و یا برخی کارت های صوتی Genius از چیپ ست FM801 استفاده می کنند و برخی دیگر از چیپ ست Yamaha. تنها دانستن اینکه کارت صوتی شما Genius است، در چنین مواردی کمکی به شما نخواهد کرد.)
نرم افزارهای توسعه
فرقی نمی کند که از چه توزیعی استفاده می کنید. برای کامپایل کردن هسته، حتما باید ابزارهای Development موجود در توزیع مورد استفاده تان را نصب نمایید. انتظار نداشته باشید بدون داشتن یک کامپایلر هسته تان را کامپایل کنید. علاوه بر ابزارهای توسعه، هسته نیز ممکن است به تعدادی نرم افزار پیش نیاز، نیاز داشته باشد. مثلا هسته 2.6.3 که در این مقاله آنرا نصب خواهیم کرد، به تعدادی ابزار نیاز دارد که برای عملکرد صحیح حتما باید نسخه های صحیح آنها را در سیستم خود داشته باشید. برای اطلاعات بیشتر در مورد شماره نسخه های ابزارهای لازم و دریافت آنها اینجا را ببینید. (البته اکثر توزیع های جدید بیشتر نسخه های پیش نیاز را دارا هستند و احتمالا تنها ۱ الی ۲ بسته را باید قبل از کامپایل و نصب هسته نصب نمایید، مگر اینکه توزیع مورد استفاده شما بسیار قدیمی باشد!)
زمان و دقت کافی
تنظیم و کامپایل هسته کاری است که دقت و زمان زیادی (بسته به قدرت پردازنده شما) خواهد طلبید. بنابراین آنرا زمانی انجام دهید که دارای زمان و تمرکز کافی هستید و چیزی مزاحم شما نمی شود! در غیر اینصورت ممکن است هسته شما درست از آب درنیاید! البته خوبی سیستم عامل لینوکس در این است که شما در آن واحد قادرید چندین هسته داشته باشید و در صورت عدو موفقیت هسته جدید، قادر خواهید بود با هسته سابق به سیستم بوت شوید و عملیات را از اول انجام دهید! پس زیاد نگران نباشید. همیشه چند تجربه نخست، موفقیت آمیز نخواهد بود.
شروع عملیات
اکنون فرض می کنیم که کلیه موارد بالا انجام شده و برای شروع عملیات تنظیم و کامپایل هسته آماده هستیم. عملیات تنظیم و کامپایل هسته را می توان به مراحل زیر تقسیم کرد:
۱) قرار دادن کد منبع هسته در محل مربوطه و خارج کردن آن از حالت فشرده
۲) تنظیم و پیکربندی هسته که مطلب اصلی مورد بحث ما در این مقاله است
۳) نصب هسته
۴) تنظیم برنامه مدیر بوت جهت اضافه شدن امکان بوت با هسته جدید
یک پنجره ترمینال باز کرده و عملیات را شروع می کنیم.
قرار دادن کد منبع در محل مربوطه و خارج کردن آن از حالت فشرده
فرض می کنیم که اکنون کد منبع کامل هسته موجود بوده و مایل هستید تا آنرا در جای صحیح قرار داده و آنرا از حالت فشرده خارج کرده و ادامه عملیات را بر روی آن انجام دهید. با این احتمال که کد منبع اکنون در دایرکتوری خانگی شما موجود می باشد، آنرا به محل مناسب آن که عموما در مسیر usr/src/ است، منتقل یا کپی می کنیم. برای مثال:
$ su
# cp /home/alan/linux-2.6.3.tar.bz2 /usr/src/
ویا اگر آنر روی CD داشتید:
$ su
# mount /cdrom (or mount /mnt/cdrom)
# cp /cdrom/linux-2.6.3.tar.gz /usr/src/
کد منبع هسته ممکن است در دو حالت فشرده bz2 و یا gzip در اختیار شما قرار گرفته شده باشد که برای خارج کردن آن از حالت فشردگی از دستورات زیر استفاده خواهید کرد:
# cd /usr/src/
# gunzip linux-2.6.3.tar.gz (if file is in tar.gz format)
# bzip2 -d linux-2.6.3.tar.bz2 (if file is in tar.bz2 format)
پس از اجرای دستورات فوق، حاصل کار یک بسته tar خواهد بود که برای بازکردن آن نیز باید از دستور زیر استفاده نمایید:
# tar -xf linux-2.6.3.tar
اکنون در مسیر usr/src/ یک دایرکتوری با نام linux-2.6.3 موجود است. طبق عرف (و نه به اجبار) یک میانبر به نام linux به دایرکتوری linux-2.6.3 ایجاد می*کنیم:
# ln -s linux-2.6.3 linux
بسیار خوب. تا این مرحله تمامی کارهای اولیه انجام شده و به اتمام رسید. در بالا درمورد وصله های هسته صحبت کردم. مثلا اگر شما کد منبع کامل هسته 2.6.2 را دارید و مایل هستید که هسته 2.6.3 را که فعلا آخرین هسته موجود می باشد (البته 2.6.4 چند روز دیگر ارائه خواهد شد!) را روی سیستم خود نصب نمایید، لازم نیست تا تمامی کد منبع را مجددا دانلود نمایید. کافی است که وصله (patch) آنرا که معمولا فایلی حدود یا کمتر از ۲ مگابایت است را دریافت کرده و کد منبع هسته موجود را به آن ارتقا دهید. به این صورت که کلیه مراحل گفته شده را برای هستٗ مثلا نسخه 2.6.2 انجام دهید و سپس وصله را از سایت آرشیو هسته دریافت کنید. با اجرای دستورات زیر، کد منبع هسته شما به نسخه 2.6.3 ارتقا پیدا خواهد کرد:
# cd /usr/src/linux
# bzcat /home/alan/patch-2.6.3.tar.bz2 | patch -p1
با اجرای دستور فوق، فایل های مورد نیاز به نسخه جدید ارتقا پیدا خواهند کرد. سپس عملیات زیر را انجام دهید (یک نوع تمیزکاری!):
# rm linux
# mv linux-2.6.2 linux-2.6.3
# ln -s linux-2.6.3 linux
البته می توانستید همان موقع میانبر را ایجاد نکرده و پس از انجام عمل ارتقا آنرا ایجاد کنید تا دوباره کاری نشود. اکنون همه چیز برای پیکربندی و تنظیم هسته آماده است.
منبع : سایت technotux
معرفی Ubuntu 8.04 به بهانه انتشار این نسخه ( متن باز (Open Source) )
توسعه دهندگان اوبونتو با سرعت و تلاش بسیار سعی دارند بهترینهای دنیای متن باز را به شما عرضه کنند. این نسخه اوبونتو ۸/۰۴ با پشتیبانی طولانی مدت است و این نسخه نیز امکانات بسیار جدیدی را به شما معرفی و عرضه می کند. این نسخه روز 5 اردیبهشت ماه عرضه شد و به همین بهانه نیز به معرفی ویژگیها و امکانات این نسخه می پردازیم.
امکانات و ویژگیهای جدید
امکانات جدید هسته سیستم
هسته لینوکس 2.6.24
نسخه کاندیدای انتشار دارای هسته لینوکس نسخه 2.6.24-16.30 که بر اساس هسته 2.6.24.3 می باشد است. این نسخه دارای پیشرفتها و بهینهسازی های هسته لینوکس در طی چند ماه گذشته می باشد. مهمترین این تغییرات شامل:
معرفی پشتیبانی از dynticks در نسخه amd64 است که موجب مصرف بهینه انرژی در سیستمها و لپ تاپهای ۶۴ بیتی به مانند سیستمهای ۳۲ بیتی می گردد.
معرفی Compeletely Fair Scheduler که یک زمانبند جدید است که در نسخه 2.6.2.3 معرفی شده بود و باعث بهبود عملیات فعل و انفعالی می گردد.
Gnome 2.22
نسخه8.04 موسوم به Hardy برای شما بهترین و آخرین نسخه گنوم 2.22.1 را با امکانات و پیشرفتهای بسیار به ارمغان می آورد. از جمله این تغییرات نسخه جدید مدیر فایل Nautilus است که از GVFS استفاده می کند و در هنگام اتصال رسانه های جداشدنی فهرستی از عملیاتهای ممکن را برای شما نشان خواهد داد ، یک افزونه ساعت بین المللی که اطلاعات زمان و آب و هوا در چندین نقطه جهان را به شما نشان خواهد داد ، نسخه جدید Seahorse keyring manager و پشتیبانی از تقویم گوگل در برنامه Evolution می باشد.

PolicyKit
Policy Kit امکان کنترل قسمت بندی شده خوب بر روی مجوزهای کاربری را می دهد.Policy Kit با اجازه اجرا شدن برنامه های مدیریتی در سطح کاربر معمولی و کسب فعل و انفعالی مجوز اصافی برای کاربریهای مجوز داده شده به جای اجرای کل برنامه در سطح مدیر سیستم باعث افزایش کارایی و امنیت سیستم می شود.

ادامه متن و تصاویر در ادامه مطلب . . .
چگونه هسته لینوکس خود را پیکربندی و کامپایل نماییم؟ ( متن باز (Open Source) )
به جرات می*توان گفت که یکی از جالب*ترین و شگفت انگیزترین بخش*های سیستم*عامل لینوکس، هسته آن است. هر کاربر کنجکاوی پس از مدتی کار کردن با این سیستم*عامل دوست دارد تا با هسته نیز کلنجار رود. اینکه شما بتوانید یکی از اصلی*ترین بخش*های سیستم*عامل خودتان را بنا به میل و نیازتان تنظیم کنید بسیار هیجان انگیز است. تاکنون راهنماهای فارسی متعددی در مورد چگونگی کامپایل کردن هسته لینوکس به فارسی نوشته شده است، ولی چیزی که بسیاری از کاربران کم تجربه*تر علاوه بر آن نیاز دارند، این است که بدانند قبل از کامپایل، چگونه و با چه قدم*هایی باید هسته سیستم خود را پیکربندی و تنظیم کنند. به چه چیزی نیاز دارید؟ ۱) کدمنبع کامل هسته ۲) اطلاعات کامل در مورد انواع سخت*افزارهای نصب شده در سیستم ۳) نرم*افزارهای توسعه مانند کامپایلر GCC، Make و... ۴) زمان و دقت کافی دریافت کد منبع هسته کد منبع کامل هسته سیستم*عامل لینوکس را همواره می*توانید از آرشیو آن واقع در آدرس http://www.kernel.org دریافت نمایید. نسخه*های متعددی از هسته برای دانلود موجود می*باشد. شما همیشه آخرین نسخه پایدار را دریافت نمایید. کد منبع را به دو صورت می*توانید دریافت کنید. وصله (patch) و کد منبع کامل (Full). این دو چه تفاوتی باهم دارند؟ کد منبع کامل حدود ۴۰ مگابایت حجم دارد. وصله کد منبع حدود ۲-۳ مگابایت حجم دارد. در صورتی که هیچ کد منبع کاملی از سری مورد نظرتان که آنرا برای نصب روی سیستم در نظر گرفته*اید ندارید (مانند سری 2.6 که موضوع این مقاله است) باید کد منبع کامل را دریافت نمایید. ولی اگر کد منبع کامل نسخه*های کمی قبل*تر (مثلا نسخه پایدار فعلی 2.6.3 است، ولی شما کدهای منبع 2.6.2 را دارید) را دارید و مایلید تا آخرین نسخه را روی سیستم*تان نصب کنید، لازم نیست تا کل کد*های منبع را مجددا دریافت و نصب نمایید. در این موارد وصله نسخه مورد نظر را دریافت و بر روی نسخه قدیمی*تر اعمال می*کنید. جلوتر این مطلب را بیشتر توضیح خواهم داد. اطلاعات کامل در مورد سخت*افزارهای نصب شده اگر این اطلاعات را نداشته باشید، عملا قادر نخواهید بود هسته خود را به درستی تنظیم کنید و هسته هنگام کارکرد با مشکل مواجه خواهد شد. بنابراین، کافی است که اطلاعات تمامی سخت*افزارهای نصب شده مانند تراشه*های برد مادر، درایوهای مختلف، کارت گرافیک، کارت صوتی، مودم و... را از دفترچه*های موجود تهیه نمایید و یا از اشخاص وارد دقیقا سوال کنید. (مثلا تنها دانستن مدل برد مادر به شما کمکی نخواهد کرد و حتما باید بدانید دارای چه چیپ ستی است و یا برخی کارت*های صوتی Genius از چیپ ست FM801 استفاده می*کنند و برخی دیگر از چیپ ست Yamaha. تنها دانستن اینکه کارت صوتی شما Genius است، در چنین مواردی کمکی به شما نخواهد کرد.) نرم*افزارهای توسعه فرقی نمی*کند که از چه توزیعی استفاده می*کنید. برای کامپایل کردن هسته، حتما باید ابزارهای Development موجود در توزیع مورد استفاده تان را نصب نمایید. انتظار نداشته باشید بدون داشتن یک کامپایلر هسته*تان را کامپایل کنید. علاوه بر ابزارهای توسعه، هسته نیز ممکن است به تعدادی نرم*افزار پیش*نیاز، نیاز داشته باشد. مثلا هسته 2.6.3 که در این مقاله آنرا نصب خواهیم کرد، به تعدادی ابزار نیاز دارد که برای عملکرد صحیح حتما باید نسخه*های صحیح آنها را در سیستم خود داشته باشید. برای اطلاعات بیشتر در مورد شماره نسخه*های ابزارهای لازم و دریافت آنها اینجا را ببینید. (البته اکثر توزیع*های جدید بیشتر نسخه*های پیش*نیاز را دارا هستند و احتمالا تنها ۱ الی ۲ بسته را باید قبل از کامپایل و نصب هسته نصب نمایید، مگر اینکه توزیع مورد استفاده شما بسیار قدیمی باشد!) زمان و دقت کافی تنظیم و کامپایل هسته کاری است که دقت و زمان زیادی (بسته به قدرت پردازنده شما) خواهد طلبید. بنابراین آنرا زمانی انجام دهید که دارای زمان و تمرکز کافی هستید و چیزی مزاحم شما نمی*شود! در غیر اینصورت ممکن است هسته شما درست از آب درنیاید! البته خوبی سیستم*عامل لینوکس در این است که شما در آن واحد قادرید چندین هسته داشته باشید و در صورت عدو موفقیت هسته جدید، قادر خواهید بود با هسته سابق به سیستم بوت شوید و عملیات را از اول انجام دهید! پس زیاد نگران نباشید. همیشه چند تجربه نخست، موفقیت آمیز نخواهد بود. شروع عملیات اکنون فرض می*کنیم که کلیه موارد بالا انجام شده و برای شروع عملیات تنظیم و کامپایل هسته آماده هستیم. عملیات تنظیم و کامپایل هسته را می*توان به مراحل زیر تقسیم کرد: ۱) قرار دادن کد منبع هسته در محل مربوطه و خارج کردن آن از حالت فشرده ۲) تنظیم و پیکربندی هسته که مطلب اصلی مورد بحث ما در این مقاله است ۳) نصب هسته ۴) تنظیم برنامه مدیر بوت جهت اضافه شدن امکان بوت با هسته جدید یک پنجره ترمینال باز کرده و عملیات را شروع می*کنیم. قرار دادن کد منبع در محل مربوطه و خارج کردن آن از حالت فشرده فرض می*کنیم که اکنون کد منبع کامل هسته موجود بوده و مایل هستید تا آنرا در جای صحیح قرار داده و آنرا از حالت فشرده خارج کرده و ادامه عملیات را بر روی آن انجام دهید. با این احتمال که کد منبع اکنون در دایرکتوری خانگی شما موجود می*باشد، آنرا به محل مناسب آن که عموما در مسیر usr/src/ است، منتقل یا کپی می*کنیم. برای مثال: # cp /home/alan/linux-2.6.3.tar.bz2 /usr/src/ ویا اگر آنر روی CD داشتید: $ su # mount /cdrom (or mount /mnt/cdrom) # cp /cdrom/linux-2.6.3.tar.gz /usr/src/ کد منبع هسته ممکن است در دو حالت فشرده bz2 و یا gzip در اختیار شما قرار گرفته شده باشد که برای خارج کردن آن از حالت فشردگی از دستورات زیر استفاده خواهید کرد: # cd /usr/src/ # gunzip linux-2.6.3.tar.gz (if file is in tar.gz format) # bzip2 -d linux-2.6.3.tar.bz2 (if file is in tar.bz2 format) پس از اجرای دستورات فوق، حاصل کار یک بسته tar خواهد بود که برای بازکردن آن نیز باید از دستور زیر استفاده نمایید: # tar -xf linux-2.6.3.tar اکنون در مسیر usr/src/ یک دایرکتوری با نام linux-2.6.3 موجود است. طبق عرف (و نه به اجبار) یک میانبر به نام linux به دایرکتوری linux-2.6.3 ایجاد می*کنیم: # ln -s linux-2.6.3 linux بسیار خوب. تا این مرحله تمامی کارهای اولیه انجام شده و به اتمام رسید. در بالا درمورد وصله*های هسته صحبت کردم. مثلا اگر شما کد منبع کامل هسته 2.6.2 را دارید و مایل هستید که هسته 2.6.3 را که فعلا آخرین هسته موجود می*باشد (البته 2.6.4 چند روز دیگر ارائه خواهد شد!) را روی سیستم خود نصب نمایید، لازم نیست تا تمامی کد منبع را مجددا دانلود نمایید. کافی است که وصله (patch) آنرا که معمولا فایلی حدود یا کمتر از ۲ مگابایت است را دریافت کرده و کد منبع هسته موجود را به آن ارتقا دهید. به این صورت که کلیه مراحل گفته شده را برای هستٗ مثلا نسخه 2.6.2 انجام دهید و سپس وصله را از سایت آرشیو هسته دریافت کنید. با اجرای دستورات زیر، کد منبع هسته شما به نسخه 2.6.3 ارتقا پیدا خواهد کرد: # cd /usr/src/linux با اجرای دستور فوق، فایل*های مورد نیاز به نسخه جدید ارتقا پیدا خواهند کرد. سپس عملیات زیر را انجام دهید (یک نوع تمیزکاری!): البته می*توانستید همان موقع میانبر را ایجاد نکرده و پس از انجام عمل ارتقا آنرا ایجاد کنید تا دوباره کاری نشود. اکنون همه چیز برای پیکربندی و تنظیم هسته آماده است.
برای پیکربندی و کامپایل هسته، چیز زیادی لازم نیست:
$ su
# bzcat /home/alan/patch-2.6.3.tar.bz2 | patch -p1
# rm linux
# mv linux-2.6.2 linux-2.6.3
# ln -s linux-2.6.3 linux
نحوه نامگذاری پارتیشنها در لینوکس ( متن باز (Open Source) )
این مقاله براساس تجربیات شخصی و مطالعات مرتبط در نصب ردهت 9 نوشته شده. پس اگر شما مدتی است که از سیستم عامل ویندوز استفاده کنید و میخواهید وارد دنیای بازمتن شوید این مقاله برای شماست. در این مقاله نگاهی داریم به روشی که سیستم عامل لینوکس برای پارتیشن بندی هارد دیسک استفاده میکند.
برای شروع:
اگر میخواهید از ردهت به فایل های خود که در پارتیشن های ویندوز قرار دارند دسترسی داشته باشید باید از فرمت FAT32 استفاده کرده باشید. دسترسی به پارتیشن های NTFS بدون برنامه های جانبی که گاه دردسرساز هستند فعلا امکان پذیر نیست. اگر شما بیش از یک پارتیشن ویندوز دارید لزومی ندارد که همه آنها NTFS باشند. میتوانید یکی از آنها را FAT32 قرار دهید و فایل هایی که میخواهید از لینوکس به آن دسترسی داشته باشید آنجا قرار دهید. البته لینوکس ردهت ۹ درایو های NTFS را هم شناسایی میکند ولی قابلیت خواندن و نوشتن روی این درایوها را به طور پیش*گزیده به شما نمیدهد.
و اما اصل مطلب:
طریقه نام گذاری پارتیشن ها:
لینوکس پارتیشن ها را با ترکیبی از حروف و اعداد نام گذاری میکند. اگر شما عادت کرده اید که پارتیشن اول خود را با Drive C بشناسید امکان دارد در لینوکس کمی گیج شوید. ولی روش لینوکس در نام گذاری انعطاف پذیرتر است و اطلاعات بیشتری در مورد هارد به ما میدهد. روش نام گذاری بر اساس فایل تنظیم شده و نام گذاری این فایلها به ترتیب زیر است.
/dev/xxyN
/dev/
نام دایرکتوریی است که تمام فایل های مربوط به وسایل (Devices) آنجا هستند. از آنجایی که پارتیشن ها روی هارد دیسک قرار دارند و هارد دیسک یک وسیله ( Device ) محسوب میشود فایل هایی که به پارتیشن ها مربوط میشوند همه در این دایرکتوری قرار دارند.
xx
دو حرف اول نام پارتیشن ، نوع درایوی که پارتیشن روی آن قرار دارد را مشخص میکند. برای درایوهای IDE از دو حرف hd استفاده میشود و برای درایوهای SCSI از دو حرف sd .
y
این حرف نشان میدهد که پارتیشن روی کدام هارددیسک قرار دارد. اگر شما فقط از یک هارد دیسک استفاده میکنید این حرف همیشه a خواهد بود. اگر از بیش از یک هارددیسک در کامپیوتر خود دارید حرف b به هارد دوم اشاره میکند و به همین ترتیب ادامه پیدا میکند.
N
شماره آخر نشان دهنده پارتیشن است. شماره های 1 تا 4 به پارتیشن هایی اطلاق میشود که از نوع Primary یا Extended باشند. پارتیشن های منطقی ( Logical Partitions ) شماره های 5 به بعد را میگیرند. به عنوان مثال /dev/hda3 سومین پارتیشن از نوع Primary یا Extended است که روی اولین درایو IDE قرار دارد. در مثال دیگر /dev/sdb6 به دومین پارتیشن منطقی روی دومین هارددیسک SCSI اشاره دارد.
[right]انواع فرمت پارتیشن ها:
همانطور که در ویندوز هر یک از پارتیشن های شما ممکن است از نوع FAT32 یا NTFS باشند در لینوکس هم هر پارتیشن میتواند دارای فرمتهای مختلف باشد. البته در لینوکس این تقسیم بندی قدری متنوع تر است و هر کدام برای منظور خاصی به کار میروند. هنگام نصب درهت به شما توصیه میشود که حداقل سه پارتیشن ایجاد کنید. یکی برای حافظه مجازی با فرمت SWAP و دو پارتیشن دیگر برای ریشه و امور boot شدن با فرمت ext3 .
SWAP
این فرمت برای پارتیشنی به کار میرود که لینوکس برای ایجاد حافظه مجازی استفاده میکند. فرض کنید میخواهید از برنامه ای استفاده کنید که احتیاج به مقدار زیادی حافظه RAM دارد. لینوکس از این فرمت برای شبیه سازی RAM روی هارد دیسک استفاده میکند. البته این نمیتواند به عنوان جایگزینی برای RAM در نظر گرفته شود زیرا سرعت آن بسیار پایین تر از RAM است. ولی تا وقتی که شما RAM خود را افزایش دهید میتواند کار شما را راه بیندازد. اندازه این پارتیشن باشد باید به اندازه حافظه RAM ویا دوبرابر آن باشد. اگر فضای کافی روی هارد دیسک خود دارید پیشنهاد میشود فضایی معادل دو برابر RAM به این پارتیشن اختصاص دهید. البته باید توجه داشته باشید که این مقدار بدون توجه به مقدار حافظه ای که دارید باید بین 32MB تا 2GB باشد. به عنوان مثال اگر مقدار RAM شما 2GB است نمیتوانید 4GB به این پارتیشن اختصاص دهید.
ext2
این فرمت برای زخیره اطلاعات معمولی که کاربر به طور روزمره با آن سروکار دارد به کار میرود. اما از درهت 7.1 به بعد جای خود را به ext3 داد.
ext3
این فرمت نسخه ارتقا یافته ext2 است که نسبت به نسخه قبل خود دارای چندین مزیت است. همانطور که میدانید قبل از اینکه کامپیوتر خود را خاموش کنید باید آن را Shut Down کنید. اگر به هر دلیلی این کار انجام نشود دفعه بعد که کامپیوتر را روشن میکنید درایوها باید از نظر انسجام اطلاعات تست شوند. ولی در فرمت ext3 از روشی به نام Journaling استفاده میشود که این کار در مدت زمان بسیار اندکی صورت می*گیرد و این ربطی به اندازه درایو شما ندارد. از نظر انسجام داده ها و سرعت دسترسی نیز این فرمت بهتر از نسخه قبلی خود عمل میکند. ضمنا تبدیل از ext2 به ext3 و بالعکس به آسانی بدون از دست دادن اطلاعات امکان پذیر است.
vfat
این نوع پارتیشن برای اشاره به درایوهایی است که در ویندوز به نام FAT32 شناخته میشوند. درایوهای اصلی لینوکس نمیتوانند با این فرمت پارتیشن بندی شده باشند، ولی امکان خواندن و نوشتن در این پارتیشن*ها بدون مشکل وجود دارد.
RAID (Redundant Array of Independent Disks)
فرض کنید که چند هارد دیسک با اندازه های کوچک دارید و میخواهید این هارد دیسکها به عنوان یک هارد دیسک بزرگ عمل کنند. این کار برای افزایش راندمان خواندن/نوشتن همچنین برای مواقعی که میخواهید در آن واحد اطلاعاتتان روی چند هارد دیسک نوشته شود استفاده میشود. این نوع پارتیشن بندی دارای انواع سخت افزاری و نرم افزاریست که هر کدام به سطوح مختلف تقسیم میشوند.
LVM (Logical Volume Manager)
از درهت 8 به بعد فرمت جدیدی ارايه شد که با استفاده از آن میتوانید اندازه پارتیشن ها را بنا بر نیازتان تغییر دهید بدون اینکه احتیاج به پارتیشن بندی مجدد داشته باشید. حتا اگر هارد دیسک جدیدی خریداری کرده اید میتوانید آن را به پارتیشن های موجود اضافه کنید. جزییات فرمت های RAID و LVM از حوزه این مقاله خارج است و هر کدام مقاله جداگانه ای را طلب میکند.
لینوکس را به ویندوز بیاورید Wubi 7.04.04 ( متن باز (Open Source) )
نرم افزار Wubi نگارشی غیر رسمی از سیستم عامل اوبونتو (Ubuntu Linux) می باشد که به کاربران این امکان را میدهد تا سیستم عامل لینوکس را مانند یک نرم افزار بر روی سیستم عامل ویندوز خود نصب نمایند. در یک جمله این نرم افزار دنیای لینوکس را با ضربه کلیکی برای کاربران ویندوز مهیا می سازد.
به این ترتیب که Wubi شما را قادر میسازد تا Ubuntu را مانند نرم افزار کاربردی بر روی سیستم عامل ویندوز خود نصب نمایید. اگر شما در پیش از این از سیستم عامل لینوکس و یا توسعه اوبونتو شنیده اید اما همیشه از نصب و چشیدن طمع آن می ترسی دید، این نرم افزار راه چاره شما می باشد.
Wubi از تمامی نسخه های ویندوز از نگارش ویندوز 98 تا ویندوز ویستا را پشتیبانی می نماید و سازه های 64 بیتی آن نیز به زودی ارائه خواهند شد.
امکانات:
- Wubi بی خطر می باشد به این معنا که شما نیاز به تغییر پارتیشن هارد درایو رایانه را ندارید و یا آنکه bootloader اضافه استفاده کنید.
- Wubi ساده است. تنها مراحل نصب بر روی ویندوز (مانند نصب دیگر برنامه ها) را دنبال کنید. شما نیاز به ساخت(کپی) CD ندارید.
- Wubi مجزا است. تمامی فایل ها و پوشه های شما در Wubi با فایل های دیگر ویندوز جدا خواهند بود و هر زمان که آن ها را نیاز نداشتید تنها اقدام به حذف نمایید.
- Wubi رایگان است. Wubi به مانند اوبونتو (Ubuntu) کاملا رایگان ارائه می شود.
دانلود: Wubi 7.04.04
تصاوير: >>اینجا را کلیک کنید<<
نسخه جدید لینوکس Ubuntu 7.04 منتشر شد ( متن باز (Open Source) )

EXT2 IFS for Windows NT/2K/XP 0.3 ( متن باز (Open Source) )

EXT2 IFS
« مشاهده فایل سیستم لینوکس در ویندوز »
با نصب این درایور میتوانید پارتیشن های لینوکس را در ویندوز ببینید و از فایل هایی که روی آن ذخیره شده است استفاده کنید. این برنامه قادر به خواندن فایل سیستم های EXT2 و EXT3 میباشد.
Linux Suse 10 ( متن باز (Open Source) )
یکی از حرفه ای ترین توزیع های سیستم عامل لینوکس، توزیع زوزه میباشد، این توزیع یکی از پر طرفدارترین نسخه های لینکوس هست که همانند توزیع ردهت (Fedora Core) کاربران زیادی از آن استفاده میکنند.به عقیده شرکت Novell سیستم عامل حرفه ای لینوکس SUSE تمامی خواسته های علاقه مندان دنیای کد باز را برای داشتن یک سیستم عامل مناسب جهت استفاده در منزل و یا بکارگیری در شرکتها در اختیار آنها قرار می دهد.
نگارش جدید و آزمایشی از سیستم عامل لینوکس SUSE 10.1 Beta 6 مشتمل بر صدها برنامه کاربردی جانبی است که به صورت رایگان در اختیار کاربران قرار داده می شود. همچنین نسخه جدید لینوکس SUSE از تکنولوژی گرافیکی جدید با نام XGL استفاده می کند که محیطی شفاف (transparent) را فراهم می کند.
منبع : p30download.com
آدرس دهی IP بخش اول ( متن باز (Open Source) )
بمنظور مديريت و اشکال زدائی شبکه های مبتنی بر پروتکل TCP/IP ، می بايست شناخت مناسبی نسبت به تمامی جنبه ها ی آدرس دهی IP وجود داشته باشد. يکی از مهمترين عمليات مديريتی در شبکه های مبتنی بر پروتکل TCP/IP ، نسبت دهی آدرس های IP مناسب و منحصربفرد به تمامی گره های موجود در شبکه است . با اينکه مفهوم نسبت دهی آدرس IP ، ساده بنظر می آيد ولی مکانيزم واقعی اختصاص آدرس IP موثر با استفاده از Subnetting ، پيچيدگی های خاص خود را بدنبال دارد. علاوه بر موارد فوق ، ضروری است که شناخت مناسبی نسبت به جايگاه IP Broadcast ، ترافيک multicast و نحوه تطبيق آدرس های فوق به آدرس های لايه اينترفيس شبکه نظير آدرس های MAC اترنت و Token Ring ، وجود داشته باشد .در مجموعه مقالاتی که در اين خصوص ارائه خواهد به بررسی مفاهيم و ويژگی های آدرس دهی IP خواهيم پرداخت .
انواع آدرس های IP
آدرس IP ، يک آدرس منطقی سی و دو بيتی است که می تواند يکی از انواع زير باشد :
· Unicast . يک آدرس IP از نوع Unicast ، به يک اينترفيس شبکه متصل شده به يک شبکه مبتنی بر IP نسبت داده می شود. آدرس های IP از نوع Unicast در ارتباطات "يک به يک" ( One-To-One) استفاده می گردند .
· Broadcast . يک آدرس IP از نوع Broadcast بمنظور پردازش توسط هر گره موجود بر روی سگمنت يکسان شبکه ، طراحی شده است . آدرس های IP از نوع Broadcast در ارتباطات از نوع "يک به همه " ( one-to-everyone ) ، استفاده می گردند .
· Multicast . يک آدرس IP از نوع Multicast ، آدرسی است که يک و يا چندين گره را قادر به گوش دادن به سگمنت های مشابه و يا متفاوت می نمايد. آدرس های فوق ،ارتباط از نوع "يک به چند" (one-to-many ) را فراهم می نمايند .
نمايش آدرس IP
آدرس IP ، يک مقدار سی و دو بيتی است که کامپيوترها با مهارت خاصی از آن بمنظور انجام عمليات خود در يک شبکه کامپيوتری مبتنی بر TCP/IP استفاده می نمايند . انسان در مقابل استفاده از يک عدد باينری سی و دو بيتی که بخاطر سپردن آن همواره مشکل خواهد بود ، از سيستم دهدهی ، استفاده می نمايند . ( استفاده از سيستم دهدهی در مقابل سيستم باينری ) . بدين دليل برای نمايش يک آدرس IP از شکل دهدهی ( decimal ) آن استفاده می گردد.آدرس های IP سی و دو بيتی از بيت با ارزش بالا بسمت بيت با ارزش پائين ، به چهار واحد هشت بيتی ( گروه هشتگانه ) که به هر يک از آنان Octet گفته می شود ، تقسيم می شوند . آدرس های IP معمولا" بصورت چهار octet دهدهی که توسط يک نقطه از يکديگر جدا می گردند ، نوشته می شوند . مدل نمايشی فوق را Dotted Decimal می گويند . مثلا" آدرس IP : 00001010000000011111000101000011، پس از تقسيم به چهار Octet ( گروه هشتگانه ) ، بصورت زير نمايش داده می شود:
|
00001010 00000001 11110001 01000011 |
هر Octet ( گروه هشتگانه ) در ادامه به يک عدد دهدهی تبديل و پس از جداسازی آنان توسط نفطه از يکديگر بصورت زير نمايش داده می شوند :
|
10.1.241.67 |
تبديل از باينری به دهدهی
بمنظور تبديل يک عدد باينری به معادل دهدهی ، باتوجه به ارزش مکانی هر رقم از توان های متفاوت دو استفاده می گردد .در چنين حالتی در صورتيکه يک رقم دارای مقدار يک باشد ، از معادل ارزش مکانی آن ( توان های متفاوت دو ) استفاده می گردد.
مثلا" ، عدد هشت بيتی 01000011 ، معادل 67 ( 1 + 2 + 64 ) می باشد . حداکثر عددی را که می توان توسط هشت بيت نشان داد ( 11111111 ) ، 255 است ( 1+2+4+8+16+32+64+128) .
تبديل از دهدهی به باينری
برای تبديل يک عدد دهدهی به باينری ، عدد دهدهی را بمنظور آگاهی از وجود توان های متفاوت دو و از بيت با ارزش بالا ، آناليز می نمائيم . از بيت با ارزش بالاتر شروع می کنيم ( 128 ) ،در صورتيکه مقدار مربوط در عدد دهدهی موجود باشد ، بيت مورد نظر در آن موقعيت معادل يک در نظر گرفته خواهد شد . مثلا" عدد 211 شامل حاصل جمع اعداد 128 ، 64 ، 16 و 2 است ، بنابراين شکل باينری آن بصورت 11010011 خواهد بود .
آدرس های IP در IP Header
آدرس های IP استفاده شده در IP Header ، شامل فيلدهای مربوط به آدرس مبداء و مقصد می باشد :
· فيلد آدرس مبداء IP Header ، همواره يک آدرس از نوع Unicast و يا آدرس خاصی بصورت IP: 0.0.0.0 است . آدرس نامشخص IP 0.0.0.0 ، صرفا" زمانی که گره مربوطه با يک آدرس IP پيکربندی نشده باشد و گره در تلاش برای بدست آوردن يک آدرس از طريق يک پروتکل پيکربندی نظير DHCP)Dynamic Host Configuration Protocol) باشد ، استفاده می گردد .
· فيلد آدرس مقصد IP Header، يک آدرس Unicast و يا يک آدرس از نوع Broadcast می باشد .
آدرس های IP ازنوع Unicast
هر اينترفيس شبکه که TCP/IP در ارتباط با آن فعا ل شده باشد، می بايست دارای يک آدرس IP منحصربفرد، منطقی و Unicast باشد .آدرس منحصربفرد Unicast ، بمنزله يک آدرس منطقی خواهد بود. چراکه آدرس فوق در لايه اينترنت بوده که هيچگونه ارتباط مستقيمی با آدرس استفاده شده در لايه اينترفيس شبکه ندارد . مثلا" آدرس IP نسبت داده شده به يک ميزبان ( host) بر روی يک شبکه اترنت ، هيچگونه ارتباطی با آدرس MAC چهل و هشت بيتی استفاده شده توسط آداپتور شبکه اترنت ندارد.
آدرس IP از نوع Unicast ، يک آدرس منحصر بفرد برای گره های موجود در يک شبکه مبتنی بر پروتکل TCP/IP بوده و از دو بخش مشخصه شبکه ( network ID ) و مشخصه ميزبان ( host ID ) ، تشکيل می گردد .
· مشخصه شبکه ( network ID ) و يا آدرس شبکه ، گره هائی را که بر روی شبکه منطقی يکسانی قرار دارند ، مشخص می نمايد . در اکثر موارد، يک شبکه منطقی مشابه يک سگمنت فيزيکی شبکه بوده که محدوده های مرزی آن توسط آدرس IP روترها تعريف می گردد . در برخی موارد ، چندين شبکه منطقی بر روی شبکه فيزيکی يکسانی وجود داشته که از روشی با نام Multinetting استفاده می نمايند. تمامی گره ها در يک شبکه منطقی يکسان ، مشخصه شبکه ( Network ID ) يکسانی را به اشتراک می گذارند . در صورتيکه تمامی گره ها بر روی يک شبکه منطقی يکسان ، بدرستی پيکربندی نگردند (عدم لحاظ نمودن مشخصه شبکه يکسان) ، عمليات روتينگ و عرضه بسته های اطلاعاتی با مشکل مواجه خواهد شد . مشخصه شبکه ، می بايست منحصر بفرد در نظر گرفته شود.
· مشخصه ميزبان ( host ID ) و يا آدرس ميزبان ، يک گره موجود در شبکه را مشخص می نمايد . يک گره می تواند يک روتر و يا يک ميزبان ( يک ايستگاه کاری ، سرويس دهنده و يا ساير سيستم های مبتنی بر TCP/IP ) باشد . مشخصه ميزبان ، می بايست در هر سگمنت شبکه منحصر بفرد باشد .
کلاس های آدرس دهی IP
در ابتدا لازم است به اين نکنه اشاره گردد که شبکه های مدرن ، مبتنی بر کلاس های آدرس اينترنت نمی باشد . با توجه به رشد سريع اينترنت ، ساختار اوليه ارائه شده مبتنی بر کلاس ، شرايط لازم بمنظور گسترش و پاسخگوئی به يک شبکه گسترده جهانی را دارا نمی باشد. مثلا" در صورتيکه همچنان از آدرس دهی مبتنی بر کلاس ، استفاده شود، می بايست صدها و يا هزاران روتر در جداول روتينگ مربوط به روترهای ستون فقرات اينترنت وجود داشته باشد . بمنظور پيشگيری و ممانعت از اين موضوع ، آدرس دهی در اينترنت مدرن بصورت Classless خواهد بود. عليرغم موارد فوق ، آشنائی و آگاهی لازم در خصوص کلاس های آدرس دهی ، يکی از عناصر مهم در زمينه شناخت آدرس دهی IP محسوب می گردد.
RFC 791 ، آدرس های IP از نوع Unicast را کلاس های آدرس دهی خاصی تعريف می نمايد که از آنان بمنظور ايجاد شبکه ها با ابعاد و اندازه های متفاوت استفاده می گردد( توانائی تعريف مناسب شبکه ها ) . اهداف اوليه طراحی کلاس های آدرس دهی ، نيل به خواسته های زير بود :
· ايجاد تعدادی اندک از شبکه های وسيع ( شبکه هائی با تعداد زيادی از گره ها )
· ايجاد تعدادی متوسط از شبکه هائی با ابعاد متوسط ( نه خيلی زياد و نه خيلی کم )
· ايجاد تعدادی زياد از شبکه های کوچک
برای تامين اهداف فوق ، کلاس های متفاوت آدرس دهی ايجاد گرديد . بدين ترتيب، زير شاخه( نوع ) يک آدرس سی و دو بيتی IP از طريق تنظيم بيت های با ارزش بالا مشخص و ساير بيت های باقيمانده به دو بخش مشخصه شبکه و مشخصه ميزبان ، تقسيم می گردند .
کلاس A
آدرس های کلاس A ، برای شبکه هائی که دارای تعداد بسيار زيادی ميزبان می باشند، طراحی شده است ( ايجاد تعدادی اندک از شبکه هائی که دارای ميزبانان زيادی می باشند ) . بيت با ارزش بالا مقدار صفر را دارا خواهد بود . اولين گروه هشتگانه ( اولين octet ) ، بعنوان مشخصه شبکه و آخرين بيست و چهار بيت ( سه octet بعد) بعنوان مشخصه ميزبان تعريف می گردد .
کلاس B
آدرس های کلاس B ، برای شبکه هائی با ابعاد متوسط که دارای تعداد متوسطی ( نه خيلی زياد و نه خيلی کم ) از ميزبانان می باشند ، طراحی شده است ( ايجاد تعدادی متوسط از شبکه هائی که دارای ميزبانان متوسطی می باشند ). دو بيت با ارزش بالا ، دارای مقدار 10 می باشد . اولين شانزده بيت ( دو octet اوليه ) بعنوان مشخصه شبکه و آخرين شانزده بيت ( دو octet آخر) بعنوان مشخصه ميزبان در نظر گرفته می شوند. شکل زير ساختار آدرس های کلاس B را نشان می دهد .
کلاس C
آدرس های کلاس C برای شبکه های کوچک که دارای تعداد اندکی از ميزبانان می باشند ، طراحی شده است .( ايجاد تعدادی زيادی از شبکه هائی که دارای ميزبانان اندکی می باشند) . سه بيت با ارزش بالا ، دارای مقدار 110 می باشد . اولين بيست و چهار بيت ( سه octet اوليه ) بعنوان مشخصه شبکه و هشت بيت آخر ( آخرين Octet ) بعنوان مشخصه ميزبان در نظر گرفته می شوند. شکل زير ساختار آدرس های کلاس C را نشان می دهد .
کلاس های آدرس دهی اضافه : علاوه بر کلاس های آدرس دهی B ,A و C ، با توجه به ضرورت های مربوطه کلاس D و E ، نيز تعريف شده اند .
کلاس D : آدرس های کلاس D بمنظور Multicast طراحی شده اند . چهار بيت با ارزش بالا، دارای مقدار 1110 می باشد. بيست و هشت و بيت بعد بمنظور آدرس های multicast در نظر گرفته شده است .
کلاس E : آدرس های کلاس E ، آدرس های رزو شده برای استفاده آتی می باشند . پنج بيت با ارزش بالا، دارای مقدار 11110 می باشد .
قوانين مشخصه شبکه ( Network ID)
در زمان استفاده از مشخصه شبکه ، قوانين زير رعايت می گردد:
· مشخصه شبکه نمی تواند با 127 بعنوان اولين Octet آغاز گردد . تمامی آدرس های IP: 127.x.x.x ، بعنوان آدرس های Loopback رزو شده می باشند .
· تمامی بيت های مشخصه شبکه ، نمی تواند ارزش يک را داشته باشد. مشخصه های شبکه که مقدار تمامی بيت های آن يک است ، بمنظور آدرس های Broadcast رزو شده اند .
· تمامی بيت های مشخصه شبکه ، نمی تواند ارزش صفر را داشته باشد. مشخصه های شبکه که مقدار تمامی بيت های آن صفر است ، يک ميزبان بر روی شبکه محلی را مشخص می نمايند.
· مشخصه شبکه در شبکه های مبتنی بر IP عمومی ، می بايست منحصربفرد باشد .
جدول زير محدوده کلاس های آدرس دهی برای مشخصه شبکه را نشان می دهد.
|
تعداد شبکه ها |
آخرين مشخصه شبکه |
اولين مشخصه شبکه |
کلاس |
|
126 |
126.0.0.0 |
1.0.0.0 |
A |
|
16,384 |
191.255.0.0 |
128.0.0.0 |
B |
|
2,097,152 |
223.255.255.0 |
192.0.0.0 |
C |
IP مربوط به مشخصه های شبکه ، حتی اگر بصورت اعداد دهدهی که توسط نقطه از يکديگر جدا شده اند ، ارائه گردد ، بمنزله آدرس های IP نسبت داده شده به اينترفيس های شبکه در نظر گرفته نخواهد شد . IP مشخصه شبکه ، آدرس شبکه ای است که برای تمامی اينترفيس های شبکه متصل شده به يک شبکه منطقی يکسان ، مشترک خواهد بود .
قوانين مشخصه های ميزبان (Host ID)
در زمان استفاده از مشخصه ميزبان ، قوانين زير رعايت می گردد :
· تمامی بيت ها ی مشخصه ميزبان ، نمی تواند ارزش يک را داشته باشد . مشخصه های ميزبان که مقدار تمامی بيت های آن يک است ، برای آدرس های Broadcast رزو شده اند .
· تمامی بيت های مشخصه ميزبان ، نمی تواند ارزش صفر را داشته باشد.مشخصه های ميزبان که مقدار تمامی بيت های آن صفر است ، برای ارائه IP مربوط به مشخصه های شبکه ، رزو شده اند .
· مشخصه ميزبان می بايست در شبکه، منحصر بفرد باشد .
جدول زير محدوده کلاس های آدرس دهی برای مشخصه ميزبان را نشان می دهد.
|
تعداد ميزبانان |
آخرين مشخصه ميزبان |
اولين مشخصه ميزبان |
کلاس |
|
16,777,214 |
w.255.255.254 |
w.0.0.1 |
A |
|
65,534 |
w.x.255.254 |
w.x.0.1 |
B |
|
254 |
w.x.y.254 |
w.x.y.1 |
C |
پیکربندی مجدد هسته لینوکس ( متن باز (Open Source) )
هنگامی که لینوکس را نصب میکنید، در اکثر توزیعها هسته (که قلب سیستم عامل است) بصورت خودکار پیکربندی شده و آماده به کار میشود. قابلیتهای زیادی مانند انواع راه اندازهای سخت افزار و سرویسهایی که هسته ارائه میکند، در آن گنجانده شده است. گاهی اوقات نیاز به تغییر این قابلیت ها دارید. مانند هنگامی که میخواهید قابلیتهای جدیدی به آن اضافه کنید. در این مواقع نیاز به پیکربندی مجدد هسته خواهید داشت.
نکته : اضافه کردن تمام قابلیتها نیاز به پیکربندی مجدد هسته ندارند. مثلا بسیاری از راه اندازهای سخت افزاری بصورت ماژولهای قابل بارگزاری در هسته (Loadable modules) هستند. از این ماژولها میتوان برای اضافه کردن قابلیتهای جدید به هسته استفاده کرد. برای مثال قابلیت PCMCIA از ماژولهای قابل بارگزاری استفاده میکند. برای بارگزاری این ماژولها باید از دستورات insmod و modprobe استفاده کنید.
پیکربندی مجدد هسته کاری خسته کننده است. مثلا طی آن باید به سوالات بسیاری پاسخ دهید که پاسخ برخی از آنها را واقعا نمیدانید. در بیشتر موارد پروسه پیکربندی مجدد هسته دارای پاسخهای پیشگزیده است. در صورتی که به سوالی بر خوردید که پاسخ آنرا نمیدانید، کافی است کلید Enter را فشار دهید. همچنین این کار زمانی را در حدود ۲۰ تا ۹۰ دقیقه، بسته به سخت افزار کامپیوترتان طلب میکند.
برای ساده کردن فرایند پیکربندی مجدد هسته، میتوانید از گزینه xconfig برای پیکربندی در حالت گرافیکی استفاده کنید. با استفاده از دستور make xconfig میتواید دقیقا راه اندازهای مورد نیاز سیستمتان را انتخاب کنید و مجبور به نصب همه راه اندازها نیستید.
تصمیم گیری برای پیکربندی مجدد هسته لینوکس
برخی اوقات بعلت نیازهای کاری مجبور هستید هسته لینوکس را مجددا پیکربندی نمایید.بسیاری از قابلیت های هسته لینوکس بصورت پیشگزیده غیر فعال هستند. علت این امر این است که برخی قابلیت ها هنوز در مرحله آزمایش قرار دارند و یا برای کاربردهای عیب زدایی بکار میروند. برای مثال :
- نوع پردازنده و قابلیت های آن : در صورتی که از یک پردازنده 386 یا 486 بدون کمک پردازنده ریاضی استفاده میکنید، باید قابلیت شبیه ساز عملیات ریاضی را در هسته خاموش کنید. همچنین میتوانید با انتخاب دقیق نوع پردازنده خود، مانند 386، 486/Cx486/586/K5/5x86/6x86/Pentium/TSC/K6/K7/PPro/6x86MX و ... عملکرد آنرا بهینه کنید.
-گزینه های شبکه : شبکه بصورت پیشگزیده فعال است. حتی اگر به شبکه وصل نباشید. زیرا محیط گرافیکی Xwindow از آن استفاده میکند. در صورتی که بخواهید از لینوکس خود بعنوان یک مسیریاب شبکه استفاده کنید، هسته آن نیاز به پیکربندی مجدد دارد. همچنین برخی از گزینه های شبکه مانند X.25 و SPX بصورت پیشگزیده غیر فعال هستند.
-ابزارهای مبتنی بر Block : برای برخی از دیسکهای سخت قدیمی، شما نیاز دارید تا راه اندازهای قدیمی را فعال کنید.
بوسیله ابزارهایی مانند X Kernel Configuration ، میتوانید تعیین کنید که کدام قابلیت ها فعال یا غیر فعال هستند و هسته ای ایجاد کنید که مطابق با نیازهای شما باشد.
نکته : در صورتی که میخواهید سخت افزاری را بطور موقت در سیستمتان نصب کنید، برای شناساندن آن از ماژولهای قابل بارگزاری استفاده کنید. زیرا با استفاده از این قابلیت هرگاه بخواهید میتوانید این ماژولها را نصب کنید یا آنها را بردارید، بدون اینکه هسته را مجبور کنید هنگام عدم وجود آن ابزار تحت فشار کار کند.
نصب کد منبع هسته
برای پیکربندی مجدد هسته به کد منبع آن نیاز دارید. شما میتوانید آنرا از روی CD های لینوکس خود نصب کنید.در صورتی که کدهای منبع هسته قبلا نصب شده باشند، باید در مسیر usr/src/linux قرار داشته باشند. مثلا usr/src/linux-2.4. در صورتی که کدهای منبع را پیدا نمیکنید، باید آنها را نصب نمایید. بسته به اینکه از چه توزیعی استفاده میکنید، نحوه نصب متفاوت خواهد بود. مثلا در لینوکس ردهت میتوانید از بخش Add/Remove Software این کار را انجام دهید و یا بسته tar.gz هسته را از اینترنت گرفته و باز کنید. مهم نیست آنرا در کجا باز میکنید.
نکته : همیشه کد منبع آخرین نسخه پایدار یا در حال توسعه هسته را میتوانید از اینترنت دریافت نمایید. کافی است به آدرس http://www.kernel.org مراجعه کنید. البته حجم بسته های کدمنبع در حدود ۳۰-۳۵ مگابایت میباشد.
شروع پیکریندی مجدد هسته
مراحلی که برای انجام پیکربندی مجدد باید انجام دهید شامل انتخاب گزینهها، بررسی نرم افزارهای مورد نیاز، پاک کردن فایلهای کامپایل شده قبلی و کامپایل کردن هسته جدید است. تمام این مراحل به ترتیب شرح داده خواهند شد.
از سیستم خود حفاظت کنید
هنگام نصب لینوکس ممکن است دیسکت بوت را ایجاد کرده باشید. این دیسکت به شما امکان بوت کردن در صورت عدم کارکردن هسته جدید یا اشکال در کار مدیر بوت گراب را میدهد. در صورتی که این دیسکت را ایجاد نکرده اید، یک فلاپی دیسک خالی در درایو قرار داده و دستور زیر را تایپ کنید:
# mkbootdisk –device /dev/fd0 2.4.21
در صورتی که شماره نسخه هسته شما متفاوت است میتوانید بجای شماره مثال بالا آنرا وارد نمایید.
نکته : فرمان mkbootdisk در مسیر sbin قرار دارد. در صورتی که در حالت عادی اجرا نشد، به این دایرکتوری وارد شده و از آنجا آنرا اجرا نمایید.
آماده سازی برای پیکربندی
برای شروع کار یک پنجره ترمینال باز کرده و به مسیری که فایلها منبع هسته قرار دارند (usr/src/linux-2.4) رفته و دستور زیر را تایپ کنید:
# make mrproper
این دستور هسته را برای پیکربندی آماده میکند. همچنین تمام دایرکتوریهای پیکربندی را از وجود فایلهای قدیمیتر پاک میکند.
اعمال پیکربندی
برای انتخاب گزینه های مورد نیاز خود، باید دستور make را با سوئیچهای config ، menuconfig و یا xconfig اجرا نمایید. آسان ترین گزینه، سوئیچ xconfig است. البته باید در حال اجرای یک محیط گرافیکی مانند GNOME یا KDE باشبد. دستور زیر را تایپ کنید (تصویر ۱):
# make xconfig
در صورتی که محیط گرافیگی در حال اجرا نیست، میتوانید از دو سوئیچ دیگر استفاده نمایید. سوئیچ config شما را در یک محیط متنی خالص با انبوهی از سوال و جوابها قرار میدهد. سوئیچ menuconfig یک محیط مبتنی بر منو را برای پیکربندی مجدد هسته برای شما فراهم میکند.
استفاده از گزینه های xconfig و menuconfig شما را قادر میسازد تا فقط قسمتهایی را که مایل به تغییر هستید را انتخاب کنید، در حالی که با سوئیچ config باید تمام اجزا را پیکربندی کنید.
بررسی وابستگی های نرم افزاری
هنگامی که پیکربندی هسته را به پایان رساندید، تغییرات را ذخیره کرده و دستور زیر را تایپ کنید:
# make dep
این دستور، وابستگی های نرم افزاری هسته را بررسی میکند تا چیزی کم نباشد. پس از این کار باید دایرکتوری های کد منبع را برای کامپایل هسته جدید آماده کنید.
آماده سازی دایرکتوری ها
برای آماده سازی دایرکتوری های کد منبع برای کامپایل کردن هسته جدید باید دستور زیر را اجرا نمایید:
# make clean
کامپایل کردن هسته جدید
شما انتخاب های گوناگونی برای کامپایل کردن هسته جدید دارید. میتوانید image بوت هسته جدید را روی دیسک سخت خود و یا روی یک فلاپی دیسک داشته باشید. داشتن آن روی فلاپی برای آزمایش آن خوب است. میتوانید قبل از نصب هسته جدید آنرا از روی فلاپی دیسک بوت نموده و در صورتی که اشکالی در کار آن وجود داشته باشد، آنرا نصب نکنید.
برای کامپایل کردن هسته جدید و ذخیره آن در فلاپی، یک دیسکت فلاپی در درایو قرار داده و دستور make zdisk را تایپ کنید. برای کامپایل کردن و ذخیره هسته جدید در دیسک سخت، از دستور make zImage استفاده نمایید. در صورتی که حجم image ایجاد شده خیلی زیاد شد، میتوانید از دستور make bzImage استفاده کنید که هسته جمع و جورتری را تحویل شما خواهد داد !
این بخش از کار مدتی طول خواهد کشید. در صورتی که پردازنده شما پردازنده ای قدیمی و کند است، میتوانید تا آماده شدن هسته جدید یک چرت کوچک بزنید! نتیجه نهایی کار یک image فشرده است که در مسیر arch/i386/boot قرار دارد. ممکن است حین کامپایل شدن به پیغامهای خطایی برخورده و متوقف شوید. در این صورت باید مجددا با استفاده از xconfig یا menuconfig گزینهای را که در آن خطا رخ داده است را تغییر دهید تا خطا رفع شود.
ایجاد و نصب ماژولها
ماژولهای قابل بارگزاری را که همراه هسته کامپایل نمیشوند، باید جداگانه کامپایل و نصب نمایید. برای این کار دستورات زیر را تایپ کنید:
# make modules
# make modules_install
ماژولها در مسیر lib/modules نصب میشوند.برای اضافه کردن ماژولها به سیستم، هنگامی که سیستم عامل در حال اجراست باید از دستورات insmod و modprobe استفاده کنید.
ایجاد image دیسک رم (initrd)
در صورتی که کامپیوتر شما کارت اسکازی ندارد، از این مرحله عبور کنید. در صورتی که شما یک کارت اسکازی دارید که هنگام بوت باید بارگزاری شود، باید یک image دیسک رم ایجاد کنید. ابتدا بررسی کنید کارت اسکازی شما در فایل etc/modules.conf وجود دارد یا خیر. برای مثال :
alias scsi_hostadapter aic7xxx
سپس از دستور mkinitrd برای ایجاد image جدید استفاده کنید. این دستور دو آرگومان دریافت میکند. آرگومان اول نشاندهنده نام image جدید و آرگومان دوم نشاندهنده هسته ای است که ماژولها از آن دریافت میشوند. برای مثال:
# mkinitrd /boot/newinitrd-image 2.4.22
نصب هسته جدید
برای نصب فایلهای هسته جدید در محلهای مربوطه خود باید دستور زیر را تایپ کنید :
# make install
با این دستور هسته جدید نصب شده و یگ گزینه به مدیر بوت گراب اضافه میشود تا بتوانید با هسته جدید سیستم خود را بوت کنید. در صورتی که بصورت خودکار گزینه به گراب اضافه نشد، باید بوسیله ویرایش فایل پیکربندی grub که در مسیر boot/grub/menu.lst قرار دارد، هسته جدید را در آن تعریف نمایید. همانطور که متوجه شدهاید، در لینوکس میتوانید ۲ یا چند هسته را در کنار هم استفاده نمایید.
بطور کلی پیکربندی مجدد هسته کار دشواری است که تا در انجام آن مهارت پیدا کنید، ممکن است مدت زمانی طول بکشد و ممکن است گاهی مجبور شوید یک هسته را چندین و چندین بار نصب و کامپایل نمایید تا بطور صحیح کار کند.
رایت سی دی در لینوکس ( متن باز (Open Source) )
لينوكس ابزارهاي قدرتمند و قابل انعطافي براي رايت CD در اختيار كاربران قرار ميدهد. شما ميتوانيد ديسكهايي ايجاد كنيد كه در تمام سيستم عامل ها قابل خواندن بوده و يا فايلهاي iso را براي پخش كردن و يا دانلود تهيه كنيد.
رايت كردن CD از خط فرمان در هر سيستم عاملي پر رمز و راز و دردسر ساز است. لينوكس هم در اين ميان استثنا نيست. تعداد زيادي از نرم افزارهاي لينوكس با استفاده از فايلهاي iso توزيع ميشوند. بنابراين در صورتي كه نحوه رايت كردن را ياد بگيريد، ميتوانيد به سادگي ديسكهايخود را با استفاده از اين فايلهاي ايزو ايجاد كنيد.
نرم افزارهاي رايت CD براي هر دو سيستم عامل لينوكس و ويندوز وجود دارند. ولي انواعي كه براي لينوكس اراپه شده اند، از انواع مشابه خود در ويندوز قوي تر هستند. در اين مقاله ما نگاهي به دو فرمان mkisofs و cdrecord خواهيم انداخت. اين دو فرمان مسپوليت اصلي ايجاد CD ها را در لينوكس عهده دار هستند. فرمان mkisofs يك تصوير از CD كه قرار است كپي شود با فرمت فايل ISO9660/JOLIET/HFS ايجاد ميكند.
براي گرفتن نتايج هميشه سعي كنيد آخرين نسخه اين برنامه ها را تهيه كنيد.آخرين نسخه ارائه شده، نسخه ۲ است.براي كساني كه در دنياي رايت CD تازه كار هستند چند اصطلاح را توضيح ميدهيم:
-CD-R : ديسكهاي قابل رايت. يكبار امكان رايت روي آنها وجود دارد.
-CD-RW : امكان رايت و پاك كردن و رايت دوباره روي اين ديسكها وجود دارد. بيشتر درايوهاي قديمي امكان خواندن اين نوع ديسكها را ندارند.
-CD هاي تجاري (نقره اي) به صورت پرس شده توليد ميشوند نه بوسيله نور ليزر.
-Yellow Book : فورمت فيزيكي CD هاي حاوي داده.
-Orange Book : فرمت فيزيكي ديسكها CD-R.
-ISO9660 : استاندارد قديمي فرمت فايل. با امكان ايجاد فايلهاي 8.3 .
-Rock Ridge : اضافاتي براي استاندارد ISO9660 كه در سيستمهاي يونيكس امكان داشتن لينكها وجود داشته و تمام اطلاعات مالكيت و خصوصيات فايل حفظ ميشوند. خصوصياتفايل يونيكس هنگامي كه اين ديسكها در ويندوز خوانده ميشوند، نمايش داده نمي شود.
-Joliet : اضافات مايكروسافت براي استاندارد ISO9660 . با اين اضافات امكان بكارگيري كاراكترهاي يونيكد و نام بلند فايل در ديسكها وجود دارد.
-El Torito : فورمت ديسكهاي قابل بوت.
-HFS : سيستم فايل اصلي مكينتاش.
-Multisession : با اين قابليت ميتوان در ديسكي كه هنوز پر نشده است، تا پر شدن كامل در چندين نوبت اقدام به رايت داده كرد. به شرطي كه ديسك در دفعات قبلي بسته نشده باشد.
شبيه ساز اسكازي لينوكس
در لينوكس ميتوانيد از رايتر هاي SCSI و يا IDE/ATAPI استفاده كنيد. رايترهاي مبتني بر پورت پارالل برايتان جز دردسر واذيت چيزي نخواهند بود. رايتر هاي مبتني بر USB هم كند هستند. اين دو نوع هيچكدام به خوبي در لينوكس پشتيباني نمي شوند. البته شانس شما با درايوهاي جديد USB 2.0 بيشتر خواهد بود.
براي بكارگيري رايترهاي IDE/ATAPI كه عمومي ترين رايتر ها هستند، مقداري تنظيم بايد انجام دهيد. براي اينكه ببينيد در لينوكس تان اين تنظيمات قبلا انجام شده است يا نه، دستور زير را تايپ كنيد:
$ cdrecord -scanbus
در صورتي كه درايو رايتر شما نمايش داده شد، همه چيز آماده است و نياز به انجام كار ديگري نداريد. در غير اينصورت بايد تنظيم كوچكي انجام دهيد.ابتدا بايد ببينيد كه نام درايوهاي نصب شده در كامپيوترتان چيست. براي اين كار دستور زير را تايپ كنيد:
$ dmesg | grep '^hd.:'
خروجي مشابه زير دريافت خواهيد كرد:
hda: WDC WD400EB-00CPF0, ATA DISK drive
hdb: CD-W58E, ATAPI CD/DVD-ROM drive
hdc: GCR-8521B, ATAPI CD/DVD-ROM drive
خوب در اينجا نام دستگاه رايتر ما hdb و درايو CD معمولي hdc است. براي بكارگيري اين دو درايو براي كارهاي رايت در لينوكس بايد آنها را در حالت شبيه سازي اسكازي قرار دهيد. براي اين كار :
در صورتي كه از ليلو استفاده ميكنيد دو خط زير را به آخر آن اضافه كنيد:
append="hdb=ide-scsi"
append="hdc=ide-scsi"
اين كار را در حالتي كه كاربر root هستيد و با استفاده از ويرايشگر متني مانند vi انجام دهيد. در صورتي كه از گراب استفاده ميكنيد بايد در فايل etc/grub.conf در پايان خط kernel خط زير را اضافه كنيد:
hdb=ide-scsi hdc=ide-scsi
قرار دادن درايوها در حالت شبيه سازي اسكازي تغييري در عملكرد آنها ايجاد نمي كند بلكه فقط نام آنها تغيير خواهد كرد. حال كامپيوترتان را بوت كرده و مجددا فرمان زير را تايپ كنيد:
$ cdrecord -scanbus
درصورتي كه خروجي مانند زير دريافت كرديد همه چيز درست است:
Cdrecord 2.0 (i686-pc-linux-gnu) Copyright (C) 1995-2002 J?rg Schilling Linux sg driver version: 3.1.24
Using libscg version 'schily-0.7'
cdrecord: Warning: using inofficial libscg transport code version (schily - Red
Hat-scsi-linux-sg.c-1.75-RH '@(#)scsi-linux-sg.c 1.75 02/10/21 Copyright
1997 J. Schilling').
scsibus0:
0,0,0 0) 'TEAC ' 'CD-W58E ' '1.0A' Removable CD-ROM
0,1,0 1) 'HL-DT-ST' 'CD-ROM GCR-8521B' '1.00' Removable CD-ROM
ايجاد فايلهاي ISO
پس از اينكه فايلهاي مورد نظر براي رايت شدن را انتخاب كرديد، رايت CD را بايد در دو مرحله انجام دهيد. ايجاد فايل ايزو توسط دستور mkisofs و سپس رايت آن توسط دستور cdrecord . مثال زير نحوه ايجاد يك فايل ايزو را نشان ميدهد:
$ mkisofs -o test.iso -Jrv -V test_disk /home/carla/
در مثال بالا: -گزينه o نام فايل ايزو را مشخص ميكند.
-گزينه J از استاندارد نامگذاري Joliet براي سازگاري با ويندوز استفاده ميكند.
-گزينه r از استاندارد نامگذاري Rock Ridge براي سازگاري با لينوكس و يونيكس استفاده ميكند.
-گزينه v حالت verbose است.
-گزينه V يك نام براي ديسك ايجاد ميكند كه در Windows Explorer نمايش داده ميشود.
-گزينه آخر مسير فايلهايي است كه از آنها فايل ايزو تهيه ميشود.
پس از اينكه ايجاد فايل iso به اتمام رسيد، ميتوانيد آنرا مانند يك فايل سيستم متصل(mount) كرده و صحت محتويات آنرا بررسي كنيد :
$ mkdir /test_iso
$ mount -t iso9660 -o ro,loop=/dev/loop0 test.iso /test_iso
رايت كردن ديسك
رايت كردن ديسك به آساني خوردن يك شيريني است. ابتدا بايد آدرس درايو رايتر خود را پيدا كنيم. در دستور cdrecord -scanbus كه در بالا مشاهده كرديد، آدرس رايتر ما 0,0,0 است. براي شروع رايت ديسك دستور زير را تايپ كنيد:
$ cdrecord -v -eject speed=8 dev=0,0,0 test.iso
در دستور بالا:
-گزينه v حالت Verbose است.
-گزينه eject پس از اتمام رايت، ديسك را از درايو خارج ميكند.
-گزينه speed سرعت رايت را مشخص ميكند.
-گزينه dev آدرس رايتر را مشخص ميكند.
-گزينه پاياني هم نام فايل ايزو است.
خوب اين هم راه ايجاد ديسكي كه در تمام پلاتفورم ها قابل خواندن خواهد بود. عموما در دستگاههاي سريع، هنگام كار چندان از منابع سيستم استفاده نمي شود ولي با اين حال بهتر است هنگام رايت كردن به انجام كارهاي ديگر نپردازيد. استفاده از سرعتهاي پايين تر از سرريز بافر و سوختن ديسك در درايوهاي رايتر قديمي جلوگيري ميكند. درايوهاي جديد داراي تكنولوژي به نام Burn-Proof هستند كه از اين امر جلوگيري به عمل مياورد.
كپي ديسك
براي كپي مستقيم يك CD از درايو CD-ROM به رايتر ميتوانيد از دستور زير استفاده كنيد:
$ cdrecord -v dev=0,0,0 speed=4 -isosize /dev/scd0
البته اين كار را در يك دستگاه قديمي و كند انجام ندهيد! اين راه سريع است ولي ممكن است ايجاد اشكال كند. راه بهتر و امن تر كپي محتويات ديسك در ديسك سخت و سپس رايت آن است:
$ mount /cdrom
$ dd if=/dev/scd0 of=/tmp/diskfile.iso
$
cdrecord dev=0,0,0 speed=8 fs=8m -v -eject -dummy /tmp/diskfile.iso
در مثال بالا:
-گزينه fs=8m سايز بافر را تعيين ميكند. هرچه بيشتر بهتر.
-گزينه dummy ابتدا حالت رايت را شبيه سازي كرده و در صورت نبود اشكال رايت انجام ميشود.
ديسكهاي Multisession
ميتوانيد ديسكها را تا پر شدن، در چندين نوبت رايت كنيد. ايجاد اين نوع ديسكها با استفاده از برنامه هاي گرافيكي رايت CD آسانتر خواهد بود ولي امكان انجام آن با خط فرمان هم وجود دارد:
$ cdrecord -v -eject speed=8 dev=0,0,0 -multi test.iso
با گزينه multi ديسك در پايان رايت باز گذاشته شده و ميتوانيد در آينده نيز به آن اطلاعات اضافه كنيد. هنگامي كه ميخواهيد مجددا با ديسك اطلاعات اضافه كنيد، ابتدا قبل از ايجاد فايل ISO بايد مشخص كنيد كه فضاي خالي از چه قسمتي از ديسك شروع ميشود.براي اين كار از دستور زير استفاده كنيد:
$ cdrecord dev=0,0,0 -msinfo 0,27139
حتما ديسكي كه ميخواهيد اطلاعات به آن اضافه كنيد در درايو قرار داشته باشد. سپس فرمان زير را براي ايجاد فايل ايزو تايپ كنيد:
$ mkisofs -o test2.iso -Jr -V Session2 -C 0,27139 -M 0,0,0 /files/path/
و يا ميتوانيد دو دستور بالا را با هم تركيب كنيد تا كار آسانتر شود:
$ mkisofs -o test2.iso -Jr -V Session2 -C `cdrecord dev=0,0,0 -msinfo` -M 0,0,0 /files/path/
نتيجه گيري
رايت ديسك با استفاده از خط فرمان لينوكس بسيار قوي و انعطاف پذير است. از دو دستور mkisofs و cdrecord ميتوانيد براي رايت ديسكهاي DVD نيز استفاده كنيد. توجه داشته باشيد كه برنامه هاي گرافيكي زيادي براي رايت CD همراه با و خارج از لينوكس وجود دارند ولي شما در خط فرمان ميتوانيد بسيار قدرتمند تر و انعطاف پذيرتر عمل كنيد در حالي كه در برنامه هاي گرافيكي راحتي كار بيشتر است.
نسخه v6.1 سيستم عامل FreeBSD در اينترنت منتشر شد ( متن باز (Open Source) )
FreeBSD چيست؟
FreeBSD يك سيستم عامل پيشرفته براي كامپيوترهاي سازگار با معماريهاي x86 (شامل پنتيوم و اتلون)، amd64 (شامل آپترون، اتلون 64، و EM64T)، Alpha/AXP، IA-64، PC-98 و UltraSPARC است. نام اين سيستم عامل از BSD گرفته شده است. BSD يك نسخه از يونيكس است كه بركلي (نام دانشگاه كاليفرنيا) تهيه كرده است.
عرضه FreeBSD 6.1، كه مدتها طرفداران را در انتظار گذاشته بود، امروز كه اين خبر را ميخوانيد در سايتهاي mirror سراسر جهان شروع شده است.
سرويس خبر شبکه آنلاين - عرضه نسخه جديد سيستم عامل FreeBSD در شبکه اينترنت آغاز شد.
FreeBSD 6.1 كارايي بهتر، حمايت وسيعتر از سختافزار و پايداري بهتري به همراه خواهد آورد. در
با اين كه نسخه 6 اين محصول در مجموع پايدار و بسيار كارآمد بود، ولي اشكالاتي داشت و راه را براي اصلاحات آينده باز گذاشته بود.
از زماني كه نسخههاي 5 و 6 اين محصول عرضه شدهاند، بعضي کارشناسان ميگويند كه عملكرد آنها، به ويژه در زمينه شبكه، به خوب نسخههاي v4.x نيست. به همين دليل، انتظار ميرفت اين اشكال در نسخه v6.1 برطرف شود. نسخه v6.1 اين مشكل را در سريهاي v6.x حل ميكند، و سريهاي v5.x با عرضه نسخه 5.5 اصلاح خواهند شد.
اگر مايليد بدانيد اين نسخه چه ويژگيهايي دارد، سريعتر و پايدارتر شده است يا نه، كافي است آن را بگيريد و نصب كنيد.
مقایسه امنیت لینوکس با امنیت ویندوز ( متن باز (Open Source) )
امنیت نرم افزاری به طور کلی یک مفهوم انتزاعی است که به پارامترهای فکری هر شخص وابسته است. چون درجه آسیب پذیری امنیتی، از خط به خط کدهای برنامه نویسی به وجود می آید. هر حوزه امنیتی از درجه حساسیت خاصی برخوردار است که ممکن است برای کاربران یک پایه فوق العاده مهم باشد یا بر عکس. در نتیجه تعابیر بسیار زیادی برای امنیت وجود دارد. مخصوصا اگر بخواهید درباره امنیت برنامه کامل و پیچیده ای مانند سیستم عامل ها و مثلا ویندوز و لینوکس صحبت کنید.
پارامترهای عینی متعددی برای درجه بندی امنیت وجود دارد که می توان از آن طریق باگ های برطرف شده یک مجموعه نرم افزاری خاص را محاسبه کرد. هنگامی که ویندوز و لینوکس با هم مقایسه می شوند، نقطه ضعف های امنیتی دیگری ظاهر می شوند که در این مقایسه دخیل هستند.
اخیرا موسسه CERT گزارشی از اسیب پذیری های استاندارد این دو سیستم عامل را منتشر نمود که طی آن 250 حفره امنیتی حساس برای ویندوز گزارش شده کخ 39 حوزه آن در لیست خطرناک ترین نقاط ضعف امنیتی قرار دارند و برای لینوکس ردهت نیز 46 حفره امنیتی گزارش شده است که سه حفره آن در لیست آسیب پذیری های امنیتی بسیار خطرناک قرار دارند. هزاران گزارش از مقایسه امنیتی میان لینوکس و ویندوز وجود دارد. اما مبنای این تحقیق CERT گزارش هایی بوده که توسط کاربران موسسات دولتی ارائه شده اند و در ان حفره های امنیتی خطرناک مشابهی گزارش شده است. رلایل قانع کننده ای برای ان تفاوت امنیتی میان دو سیستم عامل وجود دارد. به عنوان مثال مدل توسعه اپن سورس برنامه های لینوکس، امکان گزارش . شناسایی باگ های را در فاصله زمانی زودتری امکان پذیر می کند. این مزیتی است که در ویندوز از آن بی بهره است. دیگر پارامترها نامطلوب برای ویندوز، اعتماد بسیاری از کرنل برنامه های کاربردی ویندوز به (RPC )Remote Procedure ،متد توسعه جامعه کامپیوترهای خانواده اینتل،است. نتیجه این رویه،ضعف قوانین دیواره های آتش در مقایسه با سیستم عامل هایی مانند لینوکس است که در سطح بسیار کمتری از RPC استفاده می کنند. میان این دو سیستم عامل، تفاوت های امنیتی دیگر نیز وجود دارد که برای کاربران پایانه ای این سیستم عامل ها بروز خواهد کرد و در حوزه آسیب پذیری های مدیریتی سیستم گنجانده نمی شوند . برای مثال ویندوزها قطعا زمینه مساعدتری برای شیوع ویروس ها در سمت کاربران پایانه ای داراست که ایمنی سیستم به خود کاربر و استفاده از آنتی ویروس ها واگذار شده است.
اخیرا ویندوز شاهد ربودن اطلاعات سیستم ها توسط ابزارهایی به نام Spyware یا جاسوس افزار بود که می توانند به صورت محرمانه و پنهانی اطلاعات شخصی شما را در سطح اینترنت پخش کنند که در وبگردی، از روی خطا یا اختیار آن ها را بر روی سیستم فعال می کنید. مایکروسافت جدیدا برای مقابله با این پدیده یک شرکت ضد ویروس و ضد جاسوس افزار را خریداری کرده است.
امکان دارد که بتوان توسط مدیر سیستم یا کاربران ارشد، ویندوز لینوکس را به درستی مدیریت کرد. اما بسیاری از برنامه های کاربردی دیگر ویندوز با این سیستم یکپارچه نیستند و نیاز است توسط کاربران، با مجوزدهی صحیح مدیر سیستم، اجرا شوند. اما برنامه های کاربردی لینوکس غالبا نیازمندی های امنیتی را رعایت کرده و در نتیجه کمتر می توانند مورد سوء استفاده قرار گیرند. ویندوز تنها از طرف توسعه دهنده خود دچار مشکل است که دوست دارد یک سیستم ساده را خلق کند که برای استفاده کننده بسیار آسان باشد. اما این سایت با هزینه بسیار زیادی از ناحیه امنیت سیستم همراه است. این امتیاز حتی موجب سست شدن امنیت سیستم نسبت به نسخه های قدیمی تر می شود، ضعفی که لینوکس هنوز با آن مواجه نشده است. لینوکس نیز دارای ضعف های امنیتی است.
عموما سازندگان خودشان سخت افزار یا درایوهای مخصوص خود را برای سازگاری با ویندوز توسعه می دهند. اما در جامعه لینوکس غالبا از مهندسی معکوس برای ساخت این محصولات استفاده می شود. در سیستم عامل های اپن سورس، گاهی قدم اول همین مهندسی معکوس، غیرقابل پیش بینی خواهد بود. در برخی موارد، سازگاری یک سخت افزار با لینوکس، به کندی صورت می پذیرد که نسبت به ویندوز، شاید ماه ها و شاید تا دو سال به طول بینجامد. خوشبختانه با پشتیبانی شرکت هایی مانند IBM و Novell از استانداردهای اپن سورس، برخی از مشکلات پیچیده حل شده و پروسه سازگاری با لینوکس ساده تر شده است. فارغ از محیط های گرافیکی، رابط خط فرمان لینوکس برای بسیاری از کاربران سخت و پیچیده است و آنان درک درستی از آن ندارند. همین امر موجب می شود مدیران سیستم ها، از به کار گرفتن ابزارو مفاهیم پیچیده برای برقرای امنیت در سیستم اجتناب کنند. لینوکس اصولا دارای قابلیت های سیستم عاملی یک شبکه است و در نصب پیش فرض، بسیاری از برنامه های کاربردی شبکه فعال نیست. این موضوع می تواند آسیب پذیری های ناشناخته ای را به وجود آوردکه هر یک از آن ها تهدیدی امنیتی برای سیستم عامل محسوب شوند. خوشبختانه این موارد و بسیاری از نقاط ضعف دیگر لینوکس، با به کارگیری یک لایه سخت گیرانه امنیتی و ابزار ساده خط فرمان برای آسان کردن کار مدیر سیستم بهبود یافته است. یکی دیگر از امتیازات لینوکس، وجود تعداد بی شماری ابزار متنوع مبتنی بر لینوکس برای فراهم کردن امنیت در سیستم (Nessus ) امکان پویش شبکه، حفره های موجود بر روی سیستم راه دور، باگ های نرم افزاری اجرا شده بر روی شبکه و دیگر ابزار نصب شده موجود در سیستم را فراهم می کند. Nessus در سیستم هایی که به تازگی نصب شده اند، می تواند به کار گرفته شود. علاوه بر این قابلیت گزارشگیری از یک سیستم سرور را در یک دوره مشخص دارد. Nmap ابزار دیگری برای اسکن شبکه است که نسبت به Nessus کاربردهای کمتری دارد. این ابزار می تواند به صورت پیش فرض همراه لینوکس نصب شود.
گذشته از سودمندی این ابزار برای هر کارشناس IT ، هنوز ابزاری به راحتی آن در پیکربندی لینوکس ارائه نشده است. متخصصان امنیتی در هنگام اتصال به یک شبکه اینترنت از فایروال نیز استفاده می کنند. فایروال ها به صورت بسته های افزودنی به سیستم سرور برای تامین امنیت بیشتر به کار گرفته می شوند. ابزاری مانند، ACID می توانند اطلاعات را آنالیز کرده و مطابق این اطلاعات مشخصه های یک را تشخیص دهد. ACID امکان گزارش از طریق ایمیل را دارد و از طریق یک رابط گرافیکی، تمامی اطلاعات یک بسته فعال شبکه را نمایش می دهد. استفاده از این ابزار برای هر شرکتی که در حوزه امنیت IT فعالیت می کند، توصیه می شود. ACID ممکن است گزارش های متناقض و ناصحیح بسیاری برای مدیر سیستم تولید کند و از این رو نیاز به تنظیم و پیکربندی همیشگی آن وجود دارد.
فارغ از سیستم عاملی که استفاده می کنیدف عدم به کارگیری ابزار مناسب، می تواند یکپارچگی امنیتی کار شما را به خطر بیندازد. عدم پشتیبان گیری کافی ضعیف بودن رمزهای عبور، اشتراک گذاری حساب های کاربری و پروژه های امنیتی که توسط تیم بازرسی نادیده گرفته شوند، و بازبینی و نظارت ضعیف، از دیگر موارد نقض امنیت سیستم هستند.
زونیکس، امنیت در قبال کارایی، قدرت در مقابل سرعت ( متن باز (Open Source) )
زونیکس (Xonix) یک سیستم عامل تحت توضیع فدورا (Fedora) شرکت ردهت (Red Hat) است.
هدف از به وجود آوردن این پروژه گسترش فرهنگ لینوکس در ایران و ارائه ی نسخه ای به روز، طبق نیازهای مصرف کنندگان است. از اساسی ترین مشکلات ترویج سیستم عامل لینوکس را می توان به نا آشنا بودن مردم با آن نام برد به همین دلیل شرکت زونس (Xonce) قصد دارد با ارائه مستندات جامع و آموزش رایگان لینوکس، قسمتی از این ضعف را بپوشاند.
زونیکس کد باز و رایگان می باشد. شما می توانید مستقیما زونیکس را از اینترنت دریافت کنید یا با پرداخت مبلغ ناچیزی در فروشگاههای نرم افزاری آنرا تهیه نمایید. شرکت های متنوعی از جمله تالار وب، دست به ترویج این فرهنگ در ایران زده اند و انصافاً بسیار خوب و نتیجه بخش بوده است. ولی متاسفانه ما هیچ وقت شاهد منبع خاصی برای تولید نرم افزارهای تحت لینوکس برای مراکز و سازمانهای دولتی، خصوصی، افراد حقوقی و حقیقی نبوده ایم. به همین دلیل تیمی از اعضای این پروژه از جمله تعدادی گرافیست، برنامه نویس مسلط به زبان C و اسمبلی گرد هم آمده اند تا به این سوال پاسخ مثبت دهند.
با انتشار محیط اجرایی سیستم عامل زونیکس، این سیستم عامل به همراه گارانتی از طرف شرکت زونس با پشتیبانی فنی ساپورت خواهد شد و تمام برنامه های آن تحت لیسانس جی.ان.یو (gnu)، جی.پی.ال (gpl) به صورت رایگان به همراه کدهای منبع در دسترس کاربران قرار خواهد گرفت.
شعار زونیکس از ابتدای طرح، "امنیت در قبال کارایی و قدرت در مقابل سرعت" بوده و هست. از همین جهت دارای امنیت بالایی برای استفاده در سرویس دهنده ها می باشد.
امنیت؛ زونیکس به لطف تیم امنیتی (The Effective Team (TeT دارای امنیت بالایی برای استفاده در سرویس دهنده ها می باشد. برنامه نویسان این تیم با طراحی دیوار آتش (Fire Wall) قدرتمند تی.اف.تی (TFT) و آنتی روت کیت (JuiceX) توانسته اند اکثریت راههای دسترسی در سرویس دهنده و اختلال یا خرابکاری در آنرا بگیرند. همینطور، این تیم با دیباگ (Debug) کردن قسمتهایی از کرنل (Kernel) توانسته اند اکثریت آسیب پذیری های (Exploit) مخصوص دستیابی به دسترسی روت (Root) را بگیرند. هم اکنون، وب سایت این تیم در آدرس http://tet-security.com یافت می شود.
سرعت؛ به دلیل آنکه زونیکس از ابتدا بر روی پردازنده های سری Athlon شرکت (Advanced Micro Devices (AMD بهینه سازی شده است بهترین کارایی را با استفاده از تکنولوژی (CodeWasher (TM داراست.
مشاهده: سایت رسمی زونیکس
منبع خبر: WinBeta.Net
كارآمد: لينوكس با امكانات فارسي ( متن باز (Open Source) )
ايتنا - با حمايت شوراي عالي اطلاعرساني و شوراي عالي انفورماتيك و استفاده از خروجيهاي طرح ملي نرمافزارهاي آزاد/متن باز مركز فناوري اطلاعات و ارتباطات پيشرفته دانشگاه صنعتي شريف و تلاش متخصصان و كارشناسان پروژه گنو/لينوكس شركت دادهپردازي ايران ،سيستم عامل «كارآمد» محصولي بنا شده بر اساس سيستم عامل گنو/لينوكس با امكانات و ...
نرمافزارهاي كاربردي (مندرج در وب سايت www.karamad.com) در بستههايي حاوي لوح فشرده زنده و قابل نصب به بازار عرضه شد.
به گزارش رسيده از مركز آموزش عالي شركت دادهپردازي ايران، اين شركت بعنوان پشتيبان عملي طرح ملي فارسيسازي لينوكس بطور جدي و گسترده وارد عمل گرديده است و نقل به مضمون از مصاحبه جناب آقاي مهندس قائميان رياست هيئت مديره شركت با بورس نيوز ، «شركت دادهپردازي ايران با عرضه لينوكس فارسي و پشتيباني و توسعه آن سعي در كاهش وابستگي به شركتهاي آمريكايي دارد و به اميد خدا تا آخر سال 84 حداقل 50 درصد عمليات تجاري داخلي كشور كه واجب است بر روي لينوكس انجام خواهد شد.»
شايان ذكر است مركز آموزش عالي انفورماتيك( دانشكده) دادهپردازي ايران پس از انعقاد تفاهمنامه با ( AICTC ) مركز فناوري اطلاعات و ارتباطات پيشرفته دانشگاه صنعتي شريف، به عنوان مجري آزمون استاندارد سيستم عامل لينوكس در كشور شناخته شد و از تابستان سال جاري به آموزش مستمر اين سيستم عامل پرداخته كه با هجوم قابل توجه علاقهمندان، دانشجويان، كارشناسان و متخصصان شركتهاي دولتي و غيردولتي مواجه گرديده است كه اين موج گسترده ميتواند حركتي نويدبخش در جهت جايگزيني و گسترش اين سيستم عامل در طي دو سال آينده در سطح كشور را سبب گردد.
روشهای نصب برنامهها در لینوکس ( متن باز (Open Source) )
یکی از محبوبترین راههای نصب نرم افزار در لینوکس نصب از کد منبع یا به اصلاح درستتر
با توجه به گستردگی توزیع های لینوکس مسلما روش های نصب نرم افزار ها نیز متفاوت خواهد بود . در ابتدا به تعریف مفهون کد منبع یا Source Code می پردازم . یک نرم افزار در ابتدا فقط یک سری حروف و کلمات است که یک برنامه نویس آن ها را در محیطی خاص و یایک ویرایشگر متن معمولی می نویسد این نوشته ها " سورس کد" برنامه یا " کد منبع" برنامه نام دارند. این کد ها را می توانید در یک ویرایشگر متن معمولی وارسی کنید ،اما برای کامپیوتر معنایی ندارند ! چرا که کامپیوتر شما فقط زبان ۰ و ۱ را متوجه می شود.بنابراین باید این برنامه ی نوشته شده را به زبان کامپیوتر ترجمه کنیم ، این کار ترجمه را " کامپایل " می گویند.درواقع شما کدمنبع را کامپایل می کنید تا کامپیوتر شما آن رادرک کند. به فایل حاصل از کامپایل فایل "باینری" می گویند. دلیل این نام گذاری این است که فایل حاصل از کامپایل فقط برمبنای دو (Base۲) می باشد ،یعنی فقط شامل صفر و یک است. بنابراین وقتی می گوییم برنامه ای بازمتن (OpenSourec )است این بدان معناست که کد های منبع آن در اختیار دیگران قرار دارد و در برنام های CloseSource یا سورس بسته این کد های منبع در اختیار شما قرار نمی گیرد وفقط فایل های باینری در اختیار شما قرار می گیرد.
یکی از محبوب ترین راه های نصب نرم افزار در لینوکس نصب از کد منبع یا به اصلاح درست تر کامپایل از سورس کد برنامه است.در ویندوز مایکروسافت شما همواره بسته های باینری را در سیستم خودنصب می کردید ،این بسته های باینری که از پیش کامپایل شده اند بر اساس یک استاندارد کلی که سیستم عامل (ویندوز) دارد ، کامپایل شده اند بنابر این شما نمی توانید به راحتی برروی آن ها مانور دهید ،اما در لینوکس قضیه کمی متفاوت است ،شما می توانید کد منبع را بگیرید و از اول روی سیستم خودتان کامپایل کنید .شاید بپرسید این چه مزیتی دارد؟ زمانی که شما برنامه ای را در سیستم خودتان شخصا کامپایل می کنید می توانید آن را بر اساس نیاز های خودتان تنظیم کنید.(در اصطلاح صحیح تر می توانید نرم افزار راباتوجه به شرایط خود بهینه سازی -optimization-کنید.) حسن این کار در آن است که برنامه ی نصب شده در سیستم شما کاملابا سیستم شما خوانایی دارد و اگر شما به امکاناتی که برنامه ارائه می دهد نیازی ندارید می توانید به سادگی آن امکانات را زمان کامپایل ندیده بگیرید
بنابراین اولین روش نصب برنامه کامپایل از سورس کد بود ،این روش تا حدودی وقت گیر است و نیاز به تجربه دارد تابتوانید به بهترین روش ممکن برنامه ی خود را کامپایل کنید ،البته گاهی راهی جز کامپایل نرم افزار ندارید .برای همین توزیع کنندگان لینوکس به فکر ایجاد روشی کاربر پسندتر افتادند تا کاربران بتوانند در زمانی کوتاه تر و با روشی ساده تر برنامه های خود را نصب کنند ، این دیدگاه باعث بوجود آمدن بسته های نرم افزاری RPM و DEB شد . این بسته ها اغلب همانند بسته های نرم افزاری ویندوز از قبل کامپایل شده اند (البته این فقط یک مقایسه ی ناشیانهات و در عمل با بسته های ویندوزی بسیار متفاوتند) و شما از طریق یک مدیر بسته می توانید این بسته ها را مدیریت کنید. مدیر بسته ها در لینوکس تقریبا همان برنامه ی Add/Remove در کنترل پانل ویندوز است که با توجه به توزیع و نوع بسته ی نرم افزاری بسیار مختلف است. البته باید توجه داسته باشید که این بسته ها هم می توانند حاوی سورس کد نیز باشند. نکته ی قابل توجه دیگر این است که این بسته ها می توانند شامل فایل های کمکی (Help) و مستندات دیگر مربوط به برنامه باشند.
شما برنامه ی خود رااز هر راهی که نصب کنید در اغلب موارد فایل های آن در مسیر های usr/bin/ و bin/ و usr/sbin/ قرار می گیرند و فایل های مربوط به پیکره بندی آن در دایرکتوری etc/ قرار می گیرند. بنابراین ما در لینوکس چیز به نام رجیستری نداریم و تنظیمات مربوط به برنامه ها در فایل ها ذخیره می شوند که در بیشتر موارد این فایل هافایل های هستند که به راحتی قابل خواندن و ویرایش کردن با ویرایشگر های معمولی متن می باشند.
بسته ها! چرا به برنامه ها بسته (Pakage) میگویند؟ اغلب برنامه ها امروزه شامل فایل های بسیاری می باشند ،از جمله فایل های باینری ،فایل های پیکره بندی و فایل های مربوط به راهنما و روش نصب و مجوز های برنامه که به Documentation یا مستندات معروف هستند. بنابراین می بینیم یک برنامه همراه خود تعداد بسیاری فایل به همراه دارد ،تمام این فایل ها به صورت فشرده در یک بسته قار می گیرند ،خواه این یک بسته ی RPM باشد یا یک بسته ی DEB یا حتی یک بسته ی Tarball باشد. برای آشنایی هرچه بیشتر شما با انواع بسته های نرم افزاری ما در این مقاله به سه نمونه ی عمده ی بسته های نرم افزاری لینوکس اشاره می کنیم ،باید توجه داشته باشید که در این مقاله قصد آموزش کار با بسته های نرم افزاری رانداریم و تنها به معرفی انواع بسته ها بسنده خواهیم کرد.
II. بسته های RPM
یکی از معروف ترین بسته های نرم افزاری لینوکس بسته های RPM میباشد.RPM مخفف RedHat Pakage Manager می باشد ،همان طور که از اسم آن بر می آید ابداع شرکت RedHat Linux می باشد اما در توزیع های مختلفی از این بسته ها استفاده می شودو جالب تر این که از این بسته ها می توانید در سیستم های شبه یونیکس دیگر مانند FreeBSD و SunSolaries نیز قابل استفاده هستند.بسته های RPM با پسوند rpm شناخته می شوند .
از جمله توزیع هایی که از بسته های rpm استفاده می کنند می توان لینوکس Mandrake وLinuxPCC و لینوکس YellowDog را که بر پایه ی ردهت است و برای سیستم های با پردازنده ی PowerPC طراحی شده و نیز توزیع SuSE را نام برد.البته توزیع های دیگری نیز از این بسته ها استفاده می کنند .برای مدیریت بسته های rpm شما می توانید از مدیر بسته های rpm استفاده کنید. اگر می خواهید در خط فرمان و براساس محیط متنی کار کنید می توانید از دستور rpm برای مدیریت استفاده کنید. اما اگر می خواهید از محیط گرافیکی برای مدیریت استفاده کنید با توجه به توزیع شما این ابزار متفاوت است. کاربران SuSE با ابزار YaST می توانند این کار را بکنند ،کاربران Mandrake می توانند با rpmdrake بسته هایشان رامدیریت کنند. البته باید توجه داشته باشید که SuSE و Mandrake گاهی از بسته های rpm مخصوص خود استفاده می کنند که جز آن توزیع در توزیع دیگری قابل استفاده نمی باشد.
بسیارخوب تا این جا بسته های RPM را شناختیم ، حال قبل از معرفی بسته های DEB به نحوه ی نام گذاری بسته های RPM خواهیم پرداخت. برای آن که کاربران با دیدن نام بسته ی rpm به راحتی بتوانند متوجه محتویات آن بشوند از یک استاندارد برای نام گذاری این بسته ها استفاده می شود.این نام گذاری مانند زیر است :
pakagename-a.b.c-x.arch.rpm
در این نام گذاری همان طور که معلوم است از سمت چپ اولین بخش نام نرم افزار اصلی ماست مثلا xchat یا gaim اما سایر اجزا :
.a.b.c نسخه ینرم افزاری است که دردست دارید، این شماره نسخه را اغلب نویسنده ی برنامه تعیین می کند مثلا ۲.۲.۶ یا ۵.۶.۷a.
x این شاره به شماره ی build number یا relase number معروف است.(شماره ی انتشار !)این شماره در واقع نشان دهنده ی تغییرات کوچکیست که اغلب هم کار نویسنده ی برنامه نیست مثلا یک وصله یا Patch برای رفع یک مشکل (bug) یا یا تغییر یک فایل نصب یا اضافه شدن یک فایل راهنما یا help یا Documentation به فایل .
arch این بخش از نام مربوط می شود به معماری پردازنده ای که از آن استفاده می کنید. بسته های RPM برروی معماری های مختلفی از پردازنده قابل اجراست ،از جمله x۸۶ یا SPARC یا Alpha نیزIA-۶۴ بنابر این لازم است که نوع پردازنده ی مورد پشتیبانی را در نام فایل بگنجانیم تا در آینده بتوانیم به راحتی از آن برای پردازنده ی خودمان استفاده کنیم.برای پردازنده های x۸۶ این جا i۳۸۶ نوشته می شود. این پردازنده ها باقی مانده ی نسل ۸۰۳۸۶ هستند که شرکت اینتل آن ها را تولید می کند ،البته باید خاطر نشان کنم که در حال حاضر وقتی می گوییم x۸۶ منظور ما هر پردازنده ای سازگار با این معماری است از جمله AMD مدل های Duron و Athlon و یا پنتیوم های Pro ,I,II,II,IVو نیز پنتیوم MMX ویا پردازنده های سازگار با x۸۶شرکت Transmeta یا Cyrix!! بنابراین امروزه فقط این اینتل نیست که پردازنده های خانواده ی x۸۶ را تولید می کند. اگر بسته یRPM شما برای پنتیوم بهینه سازی شده باشداین مقدار ۱۵۸۶ و i۶۸۶ خواهد بود. البته RPMبرای پردازنده های دیگر نیز وجود دارد از جمله PowerPC که با ppc مشخص می شود. نکته ی قابل توجه این است که اگر بسته ی rpm شما محتوی فایل متنی یا Documentation یا هر چیز دیگری باشد که به پردازنده (CPU) بستگی ندارد این مقدار noarch خواهد بود.
برای روشن تر شدن این نام گذاری به نام xbill-۲.۱.۳-۸۵.i۳۸۶.rpm دقت کنید. xbillنام این نرم افزار است که یک بازی لینوکس است.که بسته ی ما buildشماره ی ۸۵ نسخه ی ۲.۱۳ آن است که برای معماری x۸۶ طراحی شده است.
..: آخرين ارسال ها :..
All Rights Reserved 2005-2006 © by top7news.Blogfa.com
This Template Designed By Ali Kouroshfar and TakTemp For Blogfa
www.TakTemp.com - www.2Temp.com - www.3Music.ir - www.iRoom.ir
| ||