به‌طور خلاصه، ضميمه‌اي نسبتا جديد براي خانواده زبان برنامه‌نويسي ‌C++‌ است كه قرار است جايگزين مناسبي براي ++‌C ‌ باشد. اين زبان برنامه‌نويسي، الگوهاي طراحي و فناوري‌هايي را از ديگر زبان‌هاي برنامه‌نويسي همچون جاوا و ‌‌#C‌ وام گرفته است. از ويژگي‌هاي ‌D‌ مي‌توان به ‌ Garbage Collected‌(زباله‌هاي جمع شده) اشاره كرد كه به‌همراه شيوه اجراي اين برنامه، آن را بسيار سريع‌تر از رقيبان خود در ماشين مقصد اجرا مي‌كند. توسعه دهندگان ‌D‌، تاكنون كامپايلري براي كامپيوتر ‌x86‌ ايجاد كرده‌اند كه در محيطهاي ويندوز و لينوكس قابل اجرا است. همچنين، تلاش‌هايي براي يك‌پارچه كردن ‌D‌ با ‌GCC‌‌ ‌در حال انجام است. ‌

اين زبان توسط والتر برايت، مولف كامپايلرهاي ++‌C/C‌ شركت ديجيتال‌مارس‌ ‌و برنامه‌نويس اسبق كامپايلر براي ‌Zorland‌ و ‌Symantec‌، مولف اوليه اين زبان بوده است و از پروژه پياده‌سازي آن حمايت مي‌كند. اگرچه بسياري از تصميمات، در مورد پيشبرد اين زبان برنامه‌نويسي، در گروه‌هاي خبري و گفتگو اتخاذ مي‌شود.

تفاوت D‌ با ديگر زبان‌ها
++‌‌C
‌D‌ به‌منظور پوشش ضعف‌ها و كمبودهاي ++‌C‌ طراحي شده است، اما با وجود قدرتمند بودن آن، پيچيدگي‌هاي ناخواسته‌باعث زمين‌گير شدن آن شده است. شايد بزرگترين تغيير ‌D‌ نسبت به ++‌C‌، خودكار كردن‌Garbage Collection‌ باشد، هرچند كه دستورات مستقيم همانند سابق براي خالي كردن زباله كار مي‌كنند.

‌Java‌
اگر چه جاوا پدر اصلي ‌D‌ نيست، اما بسياري از تكنيك‌هاي جاوا در آن جاي داده شده است. تاجايي‌كه برخي ادعا مي‌كنند، ‌Syntax‌هاي از پيش تعيين شده در ‌D‌ از بسياري جهات، به جاوا شبيه است. در صورتي كه در حقيقت بايد شبيه به يكي از زبان‌هاي شي‌گراي مدرن باشد. ‌ ‌
شباهت‌هاي ميان اين‌دو بسيار است. هر دو بين عملوندهاي (.)، (‌->‌ و (::)‌ تفاوتي قائل نمي‌شوند. هر دو ‌ NULL‌‌را به‌عنوان كلمه كليدي مي‌شناسند و از ويژگي ‌Try-catch-finally‌ پشتيباني مي‌كنند. اما، تفاوت اساسي ميان ‌D‌ و جاوا، اين است كه كدهاي دستور زبان ‌D‌ به زبان ماشين ترجمه مي‌شود و مستقيما در ماشين مقصد اجرا مي‌شود. ‌ ‌

#‌‌C
اين دو، يعني #‌C‌ و ‌D‌ در حقيقت دو پاسخ به يك سوال اساسي هستند: چگونه مي‌توانيم ++‌C‌ را بهتر كنيم؟ هر دو از ++‌C‌ مشتق شده‌اند و عناصري از جاوا را در خود دارند. مهم‌ترين تفاوت ميان ‌D‌ و #‌C‌، اين است كه ‌D‌ بر خلاف ‌#‌C داخل ماشين مجازي اجرا نمي‌شود. بنابراين مي‌تواند در به‌كارگيري كدهاي سيستمي (سطح پايين) مورد استفاده قرار گيرد. اين امر باعث مي‌شود ‌D‌ قابليت مديريت دستي و ريز به ريز حافظه را در اختيار برنامه‌نويس قرار دهد، هرچند كه #‌C‌ به‌گونه‌اي كاملا متفاوت اين كار را انجام مي‌دهد. ‌ ‌
هنوز #‌‌C‌ نتوانسته است، توانايي قالبي‌ ‌را همچون ‌++C‌ پياده كند و اين موضوع، از برتري‌هاي ‌D‌ محسوب مي‌شود.

D چيست؟
تا به‌حال دريافتيم كه ‌D‌ چه چيزهايي نيست. اما بهتر است نقاط قوت و رقابتي اين زبان برنامه نویسی را بررسي كنيم. ‌ ‌
اين زبان مي‌تواند كتاب‌خانه‌ها و كدهايي كه با زبان ‌C‌ نوشته‌شده‌اند را استفاده كند و به‌آن‌ها متصل شود. بدين ترتيب، ديگر نيازي نيست نگران پشتيباني از كدهاي قديمي خود باشيد. اما، ‌D‌ هنوز به‌طور كامل با ++‌C‌ همخواني ندارد. اما نگران نباشيد، به‌زودي بسته‌اي براي پشتيباني از ‌++C‌ در راه است. ‌ ‌

برنامه‌نويسي سيستمي
گفتيم كه شيوه اجراي ‌D‌ به‌چه صورت است، بدين‌ترتيب ‌D‌ مي‌تواند از اسمبلي‌داخل‌متن‌ ‌براي كدنويسي استفاده كند. سرعت سيستمي را تصور كنيد كه با كدهاي ماشين داخل كدهاي شيء‌گرا نوشته باشيد.

وضوح واژه‌اي و گرامري
يكي از اهداف ‌D‌ رفع بسياري از پيچيدگي‌هاي ناكارآمد ++‌‌C‌ است كه در بحث استانداردسازي كدها، باعث بروز مشكل براي كامپايلر شده است. گرامر ساده، كار را هم براي كامپايلر و هم براي برنامه‌نويس آسان مي كند و باگ‌هاي رايج را كاهش مي‌دهد. به‌عنوان مثال، ‌D‌ گرامر پرانتزي ضمخت تعريف قالب‌ها را كنار مي‌گذارد و تحليل و خواندن را آسان‌تر مي‌كند. ‌ ‌

حذف ويژگي‌هاي كهنه
شايد بزرگترين هدف زبان ‌D‌، حذف ويژگي‌هاي منسوخ شده و يا ويژگي‌هاي پيچيده بي‌مصرف باشد. براي مثال، ‌D‌ كاملا به‌دور از پيش‌پردازنده ‌C‌ عمل مي‌كند، در عوض به توانايي‌هاي روش درون‌ساخته تكيه مي‌كند. همچنين، ‌D‌ ارث‌بري چندگانه و اغلب پيچيده ++‌‌‌C را، با ارث‌بري ساده و يگانه جاوا و واسطه‌هاي آن جايگزين مي‌كند. ‌ ‌
قابل ذكر است كه اين‌ها، تمام ويژگي‌ها يا نقاط ضعف اين زبان برنامه‌نويسي نبود و سعي شد نگاهي اجمالي به اين زبان برنامه‌نويسي انداخته شود.

 منبع : چاپارل

نوشته شده توسط پيام در جمعه 3 مهر1388

لينك ثابت