مرتب سازی فایل ها
اغلب فایل ها تنها فایل هستند که به انها فایل های عادی(Regular files) گفته می شود.این فایل ها شامل داده های معمولی هستند مانند فایل های متنی، فایل ها یا برنامه های اجرایی، ورودی یا خروجی برنامه ها و ....
در سیستم لینوکس به طور معمول فرض می شود که با هر چه که مواجه می شوید فایل است اما موارد استثنایی نیز وجود دارد.
دایرکتوریها: فایل ها و لیست سایر فایل ها.
فایل های خاص: مکانیزمی که برای ورودی و خروجی به کار می رود.اکثر فایل های خاص در /dev قرار دارند.در اینده دراین باره بیشتر بحث خواهیم کرد.
پیوندها: سیستمی است که سبب می شود فایل یا دایرکتوری در چندین قسمت از درخت فایل سیستم قابل مشاهده باشد.در این باره جزئیات بیشتر را خواهیم گفت.
(دامنه) sockets :یکی از انواع فایل های خاص که شبیه socket های TCP/IP است و به وسیله کنترل دسترسی به سیستم فایل، امنیت فرایند های داخلی شبکه را تامین می کند.
Named pipes: کمابیش عملکردی شبیه socket ها دارد و راهی برای ارتباط فرایند ها با یکدیگر بدون استفاده از معنای socket شبکه را شکل می دهد.
نماد مفهوم
- فایل عادی
d دایرکتوری
L پیوند
c فایل های خاص
s socket
p Named paipe
برای اینکه همیشه مجبور نباشیم برای یافتن نوع فایل در یک لیست طولانی جستجو کنیم، بیشتر سیستم ها به دنبال نام فایل، پسوندی را شامل یکی از کارکتر های "/=*|@" اضافه می کنند که نشاندهنده نوع فایل می باشد.
شما به عنوان یک کاربر تنها با فایل های ساده، فایل های اجرایی،دایرکتوری ها و پیوندها سر و کار خواهید داشت.فایل های خاص برای ایجاد سیستم به نوع دلخواه است و تنها مدیران سیستم و برنامه نویسان با انها سر و کار خواهند داشت.
حال قبل از اینکه به فایل ها و دایرکتوری های مهم نگاهی بیندازیم بد نیست کمی بیشتر در مورد پارتیشن ها بدانیم.

در باره پارتیشن بندی

انواع وطرحبندی پارتیشن

2 پارتیشن عمده در سیستم لینوکس وجود دارد:

پارتیشن داده: داده های نرمال سیستم لینوکس، شامل پارتیشن ریشه(root) که حاوی کلیه داده ها برای شروع و اجرای سیستم است. پارتیشن swap :توسعه حافظه فیزیکی کامپیوتر ، حافظه یدکی روی هارد دیسک.
اغلب سیستم ها شامل پارتیشن ریشه،1 یا چند پارتیشن داده و یک یا چند پارتیشن swap می باشند. سیستم های محیط های ترکیبی ممکن است حاوی پارتیشن هایی برای سایر داده های سیستم باشند، به عنوان مثال پارتیشنی با سیستم فایل FAT یاVFAT برای داده MS Windows . اکثر سیستم های لینوکس هنگام نصب برای تنظیم نوع پارتیشن از fdisk استفاده می کنند.معمولا این کار به صورت خودکار انجام می شود.گرچه بعضی اوقات ممکن است این قدر خوش شانس نباشید.در این موارد شما نیاز دارید که خودتان نوع پارتیشن ها را تعیین کنید و حتی عمل پارتیشن بندی را نیز خودتان انجام دهید.ابزار fdisk در این مورد به شما کمک خواهد کرد. جدا از این ها، لینوکس از انواع مختلفی از سیستم های فایلی دیگر نیز حمایت می کند.همانند JFS،NFS،fatXX و بسیاری از سیستم های فایلی که در دیگر سیستم عامل ها در به کار می روند.
پارتیشن استاندارد ریشه(که با یک سلش مجزا نشان داده می شود،/) حدودا 100 تا 500 مگا بایت فضا اشغال می کند و شامل فایل های پیکر بندی سیستم، اصلی ترین دستورات و برنامه های سرویس دهنده، کتابخانه های سیستم، برخی فضاهای موقتی و دایرکتوری خانه ی(home) کاربر اصلی یا همان مدیر(administrative) می باشد.یک نصب استاندارد نیازمند حدودا 250 مگا بایت فضا برای پارتیشن ریشه است.

فضای swap تنها برای خود سیستم قابل دسترس است، و در حین عملیات عادی سیستم از دید ما پنهان است.swap سیستمی است که همانند سیستم های نرمال یونیکس به شما اطمینان می دهد که هر اتفاقی که بیفتد شما می توانید به کار خود ادامه دهید.به علت این فضای کمکی شما هیچ گاه در لینوکس با پیغام های خطایی مثل حافظه بیش از حد مجاز و یا ابتدا برخی از کارها را متوقف کرده و مجدد امتحان کتید، مواجه نخواهید شد. Swap یا حافظه مجازی مدت زیادی است که مورد قبول سیستم های عامل خارج از دنیای یونیکس واقع شده است. به طور طبیعی استفاده از حافظه روی هارد کند تر از استفاده از تراشه های واقعی حافظه کامپیوتر است اما داشتن چنین حافظه ای بسیار راحت است. لینوکس معمولا اندازه swap را 2 برابر مقدار حافظه فیزیکی حساب می کند.هنگام نصب سیستم باید بدانید که چگونه عمل کنید.مثالی از سیستمی با 512 مگا بایت RAM:
اولین امکان: 1 پارتیشن swap با 1 گیگ فضا. دومین امکان: 2 پارتیشن swap با 512 مگا بایت فضا.
سومین امکان:( با 2 هارد دیسک) 1 پارتیشن با 512 مگا بایت روی هر دیسک. انتخاب اخر زمانی که دستگاه های I/O زیادی وجود داشته باشند بهترین نتیجه را می دهد.برای راهنمایی بیشتر مستندات نرم افزار را مطالعه کنید. برخی کاربرد ها همچون پایگاه داده (DB:Data Base) ، احتمالا به فضای swap بیشتری احتیاج دارند. برخی دیگر ممکن است از هیچ swap استفاده نکنند.فضای swap همچنین به نگارش هسته تان بستگی دارد.
هسته در بسیاری از توزیع های لینوکس در پارتیشن مجزایی قرار دارد.زیرا مهمترین فایل سیستم محسوب می شود.در این حالت یک پارتیشن /boot نیز وجود دارد که هسته(ها) را شامل می شود.
بقیه فضای هارد دیسک معمولا بین پارتیشن های داده تقسیم می شود، با وجودیکه ممکن است کلیه داده های غیر بحرانی سیستم در یک پارتیشن قرار بگیرند. برای مثال زمانی که نصب استاندارد ایستگاه کاری (workstation) را اجرا می کنید.زمانی که داده های غیر بحرانی در پارتیشن های متفاوت قرار می گیرند، معمولا الگوی زیر اتفاق می افتد:

یک پارتیشن برای برنامه های کاربر (/user)

یک پارتیشن شامل داده های شخصی کاربر (/home)

یک پارتیشن برای ذخیره داده های موقتی مثل چاپ_و mail_ صف ها(/var)

یک پارتیشن برای سومین بخش و نرم افزار اضافی(/opt)

یک بار که پارتیشن ها ساخته شدند،می توانید تعداد بیشتری به انها اضافه کنید.تغییر اندازه یا تغییر ویژگی های پارتیشن های موجود امکان پذیر است اما توصیه نمی شود.

تصمیم تقسیم هارد دیسک ها به پارتیشن ها توسط مدیر سیستم(administrator) صورت می گیرد.مدیر در سیستم های بزرگتر حتی ممکن است با استفاده از نرم افزار مناسب یک پارتیشن را روی چندین هارد دیسک توسعه دهد.در حین فرایند نصب شما می توانید طرح پارتیشن خودتان را با استفاده از ابزار خاص توزیع در حال نصب، که معمولا یک رابط گرافیکی و یا fdisk (ابزاری متنی برای ایجاد پارتیشن ها و تنظیم ویزگی هایشان)است،تعریف کنید. نصب ایستگاه کاری یا مشتری(client) اساسا برای استفاده یک شخص است.نرم افزار انتخابی برای نصب این موضوع را منعکس می کند و تاکید اصلی بر روی بسته های عمومی کاربر، مانند زمینه دسکتاپ زیبا، ابزارهای توسعه، برنامه های مشتری برای E_mail، نرم افزار چند رسانه ای، وب و دیگر خدمات است.
همه چیز با هم در یک پارتیشن بزرگ قرار می گیرد، فضای swap با دو برابر ظرفیت RAM نیز اضافه می گردد و ایستگاه کاری شما به طور کلی کامل شده و بیشترین فضای ممکن دیسک را برای استفاده شخصی فراهم می کند.در سرویس دهنده، داده های سیستم تمایل دارند که از داده های کاربر مجزا باشند.برنامه هایی که خدمات را ارائه می دهند در جایی متفاوت با جایی که داده های مربوط به این خدمات وجود دارند، نگهداری می شوند.پارتیشن های متفاوتی در اینگونه سیستم ها ایجاد می شوند:

یک پارتیشن با تمام داده های لازم برای راه اندازی ماشین

یک پارتیشن با داده های پیکربندی و برنامه های سرویس دهنده

یک یا چند پارتیشن شامل داده های سرویس دهنده مانند جداول پایگاه داده،mail های کاربران،ارشیو ftpو غیره.

یک پارتیشن با درخواست ها و برنامه های کاربران

یک یا چند پارتیشن برای فایل های خاص کاربران(دایرکتوری های کاربران)

یک یا چند پارتیشن swap (حافظه مجازی)

خدمات دهنده ها معمولا حافظه بیشتر و در نتیجه فضای swap بیشتری دارند.مطمئنا فرایندهای خدمات دهنده (server) مانند پایگاه داده،به فضای swap بیش از حد معمول احتیاج دارد.برای اجرای بهتر، swap معمولا به پارتیشن های swap متفاوتی تقسیم می شود.

فرمان dfدر یک سیستم در حال اجرا، اطلاعات در مورد پارتیشن ها می تواند با استفاده از دستور
df (disk full or disk free) نشان داده شود.درلینوکس df نگارش GNU است و –h یا گزینه human readableرا که قابلیت خوانایی را بسیار تقویت می کند، حمایت می کند.توجه داشته باشید که سیستم های یونیکس تجاری معمولا نگارش df و دیگر دستورات خاص خودشان را دارند.رفتار انها معمولا مشابه است، گرچه ابزار عمومی با نگارش GNU ، خصوصیات بهتر و بیشتری دارند.

دستور df تنها اطلاعات پارتیشن های فعال و غیر swap را نمایش می دهد که می تواند شامل پارتیشن های سایر سیستم های شبکه باشد.

سایر طرحبندی های سیستم فایل
صوری
برای راحتی سیستم فایل لینوکس معمولا به صورت ساختار درختی در نظر گرفته می شود.در سیستم لینوکس استاندارد، عموما با طرحبندی زیر مواجه می شوید:

شکل فوق طرحبندی سیستم ردهت رانشان می دهد.این طرحبندی بسته به مدیر سیستم و وظیفه ماشین یونیکس، ممکن است تغییر کند. و یا دایرکتوری ها ممکن است کم یا زیاد شوند.اسامی نیز لزوما مانند فوق نیستند،و تنها قراردادی هستند. درخت سیستم فایل از /(سلش) اغاز می شود.این دایرکتوری تمام زیر دایرکتوری ها و فایل ها را شامل می شود و دایرکتوری ریشه یا به اختصار ریشه سیستم فایل نامیده می شود.

 معمولا قبل از دایرکتوری هایی که تنها یک سطح پایین تر از ریشه اند، یک سلش قرار میگیرد تا مکانشان مشخص شود و مانع اشتباه گرفته شدن انها با سایر دایرکتوری ها با اسامی مشابه گردد. همیشه خوب است زمان شروع با یک سیستم جدید، نگاهی به دایرکتوری ریشه بیندازیم:

زیر دایرکتوری های ریشه را در زیر مشاهده می کنید.

/binبرنامه های عمومی که توسط سیستم توزیع شده اند،مدیر سیستم و کاربران.
/bootفایل های راه اندازی و هسته،vmlinuz.و همچنین داده هایGRUB
(GR and Unified Boot Loader).GRUB تلاشی است برای رهایی از راه انداز_بارکننده هایی که امروزه میشناسیم.
/devشامل مراجعاتی به کلیه سخت افزار های فرعی CPU،که به صورت فایل هایی با خصوصیات ویژه ارائه می شوند.
/etcمهمترین فایل های پیکربندی سیستم در این دایرکتوری قرار دارند.داده های این دایرکتوری مشابه با داده های موجود در control panel ویندوز می باشد.
/homeدایرکتوری های home کاربران معمولی.
/initrd(در برخی توزیع ها)اطلاعات برای راه اندازی.این دایرکتوری را پاک نکنید!
/libفایل های کتابخانه ای، شامل فایل های کلیه برنامه هایی که مورد نیاز کاربران و سیستم است.
/lost+foundهمه پارتیشن ها lost_found را در دایرکتوری بالاتر خود دارند.فایل هایی که در حین خرابی ذخیره می شوند، در این محل هستند.
/miscبرای اهداف متفرقه.(miscellaneous)
/mntنقطه اتصال استاندارد (mount point) فایل های خارجی سیستم.برای مثال CD_ROM یا دوربین دیجیتال.
/netبرای قرارگرفتن کلیه فایلهایی که روی سایر کامپیوتر ها در شبکه قرار دارند.
/optنوعا شامل نرم افزار های شخص ثالث (منظور نرم افزارهای تولید شده توسط سایر شرکتهاست.) می باشد.
/procیک سیستم فایل مجازی است که شامل اطلاعاتی راجع به منابع سیستم می باشد.اطلاعات بیشتر راجع به مفهوم فایل ها درproc با وارد کردن دستور man proc به دست می اید.فایل proc.txt سیستم فایل مجازی را با جزئیات بیشتر مطرح می کند.
/rootدایرکتوریhome کاربر مدیر.به تفاوت بین /،دایرکتوری ریشه و /root ، دایرکتوری خانه کاربر ریشه توجه داشته باشید.
/sbinبرنامه های مورد استفاده سیستم و مدیر سیستم.
/tmpفضایی موقت برای استفاده توسط سیستم که پس از راه اندازی مجدد پاک می شود پس از ان برای ذخیره هیچ کاری استفاده نکنید.
/usrبرنامه ها،کتابخانه ها،مستندات و غیره.برای تمامی برنامه های مربوط به کاربران.
/varمخزنی برای تمامی فایل های متغیر و موقت ایجاد شده توسط کاربر.مانند فایل هایی که از اینترنت download شده اند و یا برای نگهداری image از یک CD قبل از رایت شدن ان.

چگونه متوجه می شوید که یک دایرکتوری به کدام پارتیشن تعلق دارد؟

استفاده از دستور df با نقطه (.) به عنوان انتخاب نشان می دهد که دایرکتوری جاری به کدام پارتیشن متعق است و در مورد مقدار فضایی که پارتیشن استفاده می کند اطلاع می دهد.

Sandra:/lib> df –h .

Filesystem size Used Avail Use% Mounted on

/dev/hda7 980M 163M 767M 18% /

به عنوان یک اصل کلی،هر دایرکتوری در زیر دایرکتوری ریشه، در پارتیشن ریشه قرار دارد،مگر اینکه در یک لیست کامل df یک ورودی مجزا داشته باشد.

اصل سیستم فایل

برای بسیاری از کاربران و برای بسیاری از اعمال مدیریت سیستم،کافیست بپذیرند که فایل ها و دایرکتوری ها در یک ساختار درخت مانند مرتب شده اند.اگرچه کامپیوتر چیزی در مورد درخت ها و یا ساختار های درختی نمی داند.هر پارتیشن، سیستم فایل خاص خودش را دارد.با در نظر گرفتن کلیه سیستم های فایل با هم،می توانیم نظریه ساختار درختی کل سیستم را شکل دهیم، اما کار به همین سادگی هم نیست.در سیستم فایل هر فایل با یک inode نشان داده می شود، که نوعی شماره سریال است که شامل اطلاعاتی راجع به داده های واقعیی است که فایل را ایجاد کرده اند:فایل به چه کسی متعلق است، و در کجای هارد دیسک قرار دارد. هر پارتیشن مجموعه inode های خودش را دارد.در سیستمی با پارتیشن های متعدد،فایل هایی با شماره inode های یکسان وجود دارند. هر inode یک ساختار داده را بر روی هارد دیسک شرح می دهد،که ویژگی های فایل را ذخیره کرده،و شامل محل فیزیکی داده های فایل می باشد.زمانی که هارد دیسک برای پذیرفتن منبع داده ها مقدار دهی اولیه می شود،معمولا در حین فرایند نصب سیستم اولیه یا هنگام افزودن دیسک های اضافی به سیستم موجود،تعداد ثابتی از enode ها در پارتیشن ایجاد می شوند.این تعداد بیشترین مقدار فایل ها از هر نوعی(از جمله دایرکتوری ها،فایل های خاص،پیوند ها و...) که می توانند در یک زمان روی پارتیشن باشند، خواهد بود.ما نوعا روی داشتن 1 inode در فضایی بین 2 تا 8 کیلوبایت فضا حساب می کنیم.
زمانی که فایل جدیدی ایجاد شد،یک inode ازاد را اختیار می کند.در این inode اطلاعات زیر موجود
می باشد:

صاحب (owner)و گروه دارنده فایل.

نوع فایل(نرمال،دایرکتوری و...).

اجازه دسترسی به فایل.

تاریخ و ساعت ایجاد،اخرین خواندن و تغییر.

تاریخ و ساعتی که این اطلاعات در inode تغییر کرده اند.

تعداد پیوند ها به این فایل.

اندازه فایل.

ادرسی که محل واقعی داده های فایل را تعریف می کند.

تنها اطلاعاتی که inode شامل ان نمی شود،نام فایل و دایرکتوری می باشد.این اطلاعات در داخل دایرکتوری های خاص فایل ذخیره می شوند.با مقایسه اسامی فایل ها و شماره های inode ها،سیستم قادر به ایجاد ساختار درختی است که کاربر آن را درک می کند.کاربران می توانند شماره inode ها را با استفاده از گزینه –i در دستور ls نمایش دهند.inode ها فضای مجزای مختص خودشان را بر روی دیسک دارند.

 آشنایی با سیستم فایل

مسیر
زمانی که شما از سیستم می خواهید که دستوری را اجرا کند،معمولا مجبور نیستید که مسیر کامل ان دستور را بدهید.به عنوان مثال، ما می دانیم که دستور ls در دایرکتوری /bin قرار دارد،اما برای اینکه کامپیوتر محتوای دایرکتوری جاری را لیست کند،نیاز نیست که فرمان /bin/ls را وارد کنیم.

متغیر محیطی PATH از این ویژگی حمایت می کند.این متغیر دایرکتوری هایی در سیستم را که فایل های اجرایی در ان جا پیدا می شوند،فهرست می کند.وبنابراین از بسیاری از انواع و مکانهای حفاظت شده دستورات کاربر نگهداری می کند.پس مسیر به طور طبیعی شامل دایرکتوری های بسیاری است که هر یک مکانی از اسمشان شاملbin می باشند،همانگونه که در ادامه نشان داده شده است.فرمانecho برای نشان دادن محتوای (یا $) متغیرpath استفاده شده است:

Rogier:> echo $PATH
/opt/local/bin:/usr/X11R6/bin:/usr/bin:/usr/sbin/:/bin

در این مثال دایرکتوری های /

opt/local/bin،/usr/X11R6/bin،/usr/bin،/usr/sbinو/bin متعاقبا برای برنامه مورد نیاز جستجو می شوند.به محض پیدا شدن، جستجو متوقف می شود حتی اگر جستجو در همه دایرکتوری های مسیر صورت نگرفته باشد.این حالت می تواند منجر به وضعیت غریبی شود.در اولین مثال زیر کاربر می داند که برنامه ای به نام sendsms برای فرستادن SMS وجود دارد و کاربر دیگری روی همان سیستم قادر است از ان استفاده کند،اما نمی تواند.تفاوت در پیکر بندی متغیر PATH است:

[jenny@blob jenny]$ sendsms

bash:sendsms: command not found

[jenny@blob jenny]$ echo $PATH

/bin:/usr/bin:/usr/bin/x11:/usr/X11R6/bin:/home/jenny/bin
[jenny@blob jenny]$ su – tony

Password:
Tony:~>which sendsms

Sendsms is /user/local/bin/sendsms

Tony:~echo $PATH
/home/tony/bin.Linux:/home/tony/bin:/usr/local/bin:/usr/local/sbin:\
/usr/X11R6/bin:/usr/bin:/usr/sbin:/bin:/sbin

توجه کنید که استفاده ازابزار su switch user)) به شما این امکان را می دهد که در شرایطی که کلمه عبور کاربری را می دانید،پوسته(shell) (در مورد shell در قسمت های اینده توضیح خواهیم داد.)را در محیط ان کاربر اجرا کنید. \ نشان دهنده ادامه خط است، بدون اینکهenter یک خط را از بقیه جدا کند. در مثال بعد،کاربر مایل است با فراخوان دستور wc (word count) تعداد خطوط یک فایل را بررسی کند،اما هیچ اتفاقی رخ نمی دهد و مجبور می شود که این عمل را با استفاده از کلید های ترکیبی CTRL+C متوقف کند:

Jumper:~> wc –l test

(ctrl-c)
Jumper:~> which wc

wc is hashed (/home/jumper/bin/wc)

jumber:~> echo $PATH
/home/jumper/bin:/usr/local/bin:/usr/local/sbin:/usr/x11R6/bin:\
/usr/bin:/usr/sbin:/bin:/sbin
استفاده از فرمان wich به ما نشان می دهد که این کاربر در دایرکتوریhome خود یک دایرکتوری bin دارد که شامل برنامه ایست که ws را فراخوانی کرده است.از انجاییکه هنگام جستجوی مسیرها برای فراخوانیwc ،ابتدا برنامه در دایرکتوری home کابر پیدا شده است،این برنامه اجرا شده است،احتمالا با ورودی متوجه نمی شود، پس مجبوریم ان را متوقف کنیم.برای حل این مسئله راه های بسیاری هست(همیشه برای حل مسائل در لینوکس یا یونیکس راه های بسیاری وجود دارد):یک پاسخ میتواند نامگذاری مجدد برنامه ws کاربر باشد، و یا کاربر می تواند مسیر کامل را به فرمانی که قصد اجرای انرا دارد، بدهد که می تواند با استفاده از –a به دستورwich به دست اید:
Jumper:~> /usr/bin/wc –l test
10 test
اگر کاربر بیشتر از برنامه هایی در دیگر دایرکتوری ها استفاده می کند،می تواند مسیرش را تغییر دهد تا دایرکتوری های خویش را ببیند:
Jumper:~> export PATH=/usr/local/bin:/usr/local/sbin:/usr/x11R6/bin:\
/usr/bin:/usr/sbin:/bin:/sbin:/home/jumper/bin

تغییرات ثابت نیستند!

توجه داشته باشید که زمانی که از دستور export در پوسته(shell) استفاده می کنید،تغییرات موقتی هستند و تنها در همان زمان معتبر هستند(تا زمانی که log out می کنید).

مسیرهای مطلق و نسبی

مسیر، یعنی راهی که احتیاج دارید انرا در ساختار درختی دنبال کنید تا به فایل داده شده برسید،می تواند به عنوان اغاز تنه درخت( / یا دایرکتوری ریشه) توصیف شود.در این حالت مسیر با / اغاز شده و مسیر مطلق نامیده می شود،چرا که امکان هیچ گونه خطایی وجود ندارد: تنها یک فایل در سیستم می تواند یافت شود.
در حالتی دیگر، مسیر با / اغاز نمی شود و امکان اشتباه گرفتن ~/BIN/WC (در دایرکتوری home کاربر)باbin/wc در /usr از مثال قبل وجود دارد.مسیر هایی که با / اغاز نمی شوند همواره نسبی هستند.
در مسیر های نسبی ما همچنین از علامات .(نقطه) و ..(2 نقطه) برای دایرکتوری جاری و دایرکتوری والد استفاده می کنیم.مجموعه ای از مثال های عملی:

• زمانی که قصد ترجمه کد مبدا را دارید،معمولا مستندات نصب همزمان که از اجرای برنامه پیکربندی دیگری در محل دیگری از سیستم ممانعت می کند، شما را راهنمایی می کند تا فرمان ./configure را اجرا کنید،که برنامه پیکربندی را که در دایرکتوری جاری قرار دارد اجرا کند.

• در فایل های HTML مسیر های نسبی معمولا برای ساختن مجموعه ای از صفحات که به اسانی قابل انتقال به مکانی دیگر باشند مورد استفاده قرار می گیرند:

• یکبار دیگر به تفاوت توجه کنید:

Theo:~> ls/mp3

Is: /mp3: no such file or directory

Theo :~>s mp3/

Oriental/ pop/ sixties/

بابا نظر بدین حتی یه نظر کوتاه و مختصر ولی همین مختصر نظر شما برای من مهمه . . .

پس نظر بدین